<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
	>

<channel>
	<title>Europa Patria Nostra</title>
	<atom:link href="http://europapatrianostra.wordpress.com/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://europapatrianostra.wordpress.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2009 16:35:43 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
	<language>es</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<cloud domain='europapatrianostra.wordpress.com' port='80' path='/?rsscloud=notify' registerProcedure='' protocol='http-post' />
<image>
		<url>http://www.gravatar.com/blavatar/2028343b9ce41f4124f36ba90e999c6a?s=96&#038;d=http://s.wordpress.com/i/buttonw-com.png</url>
		<title>Europa Patria Nostra</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com</link>
	</image>
	<atom:link rel="search" type="application/opensearchdescription+xml" href="http://europapatrianostra.wordpress.com/osd.xml" title="Europa Patria Nostra" />
		<item>
		<title>Jean Thiriart – Prophet &amp; Militant</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/jean-thiriart-%e2%80%93-prophet-militant/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/jean-thiriart-%e2%80%93-prophet-militant/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 16:35:43 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Inglés]]></category>
		<category><![CDATA[Thiriart]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=390</guid>
		<description><![CDATA[Jean Thiriart spent much of the post-World War II period in a very long ostracism under the pretext of having been an instrument of the Nazi expansion. In fact, it wasn’t until the final year of his life in 1992, in meetings with Alexandr Dugin and others in Moscow, that he received his due.
Jean Thiriart [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=390&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://images.google.es/url?source=imgres&amp;ct=tbn&amp;q=http://www.pcn-ncp.com/Images/thiriart2.JPG&amp;usg=AFQjCNGahmyQKF4APnWoGlFhN-FIEukhLQ" alt="" width="179" height="256" />Jean Thiriart spent much of the post-World War II period in a very long ostracism under the pretext of having been an instrument of the Nazi expansion. In fact, it wasn’t until the final year of his life in 1992, in meetings with Alexandr Dugin and others in Moscow, that he received his due.</p>
<p>Jean Thiriart was the prophet &amp; theorist of the European Revolution against the New World Order. One could even call him the Lenin of the European Revolution but that would cause aphasia in the ranks of the official Left. For this reason, most partisans of Thiriart would call themselves the National Left though most outside observers would place them in the ranks of the European New Right. As a partisan of Thiriart, I can call myself both National Left and New Right. But I prefer to be considered part of where Thiriart placed himself, in the Avant-garde Center.<br />
<span id="more-390"></span><br />
A Belgian, Jean Thiriart, a young militant in the far left before the war, trained under Otto Skorzeny during the war. But hunting down the Resistance with Skorzeny only gets you a medal if your side wins. But the Allies were the nominal victors in World War II. Thiriart was jailed as a collaborator–in France he probably would have been shot.</p>
<p>When he emerged from prison at the end of the 1940s, Thiriart kept a low profile. He built a chain of profitable optometry stores across Europe, married, had a family, kept quiet. Except for some unpublicized trips to visit Skorzeny in Spain, that was pretty much it.</p>
<p>The Belgian Congo getting its independence in 1960 was the catalyst that sprung Thiriart back into action. He rallied support for the Belgian settlers who were being abandoned. But the cause was a loser. Then in 1961, Thiriart organized on behalf of French Algeria.</p>
<p>The end of the French experiment in Algeria caused the last great mobilization of the old nationalist right not just in France but throughout Europe. As a young student in America, I sympathized from afar with the Secret Army Organization (OAS) which led the fight against what they regarded as DeGaulle’s betrayal of the cause. (Some months back when I re-watched the dvd DAY OF THE JACKAL, I rooted for the assassin.)</p>
<p>French Algeria was another loser for Jean Thiriart. But except for Thiriart, the major reasons for the Algerian tragedy were not understood. The anti-Gaullist militants who fought for French Algeria did not understand the geopolitics of the business at hand or how the victorious powers of the Second World War intended to re-shuffle the cards to their own advantage, especially the United States. (During the 1960 presidential campaign, John F. Kennedy broke with traditional U.S. policy of support for the French.)</p>
<p>The national-revolutionists of that time fell back on a reflexive anti-communism and rallied behind slogans of the Defense of the Occident, white &amp; Christian, against what they viewed as the combined assault of Soviet Communism and National Liberation Movements in the Third<br />
World. This placed them in the American Camp. (Guillaume Faye, with his thesis that Islam is the main enemy, does the same thing today, except it’s the joint American-Israeli camp.)</p>
<p>This also meant that in the Sixties, the mass movement against the Vietnam War in Europe would fall by default to the Left.</p>
<p>Jean Thiriart stood alone. In 1965, his book, EUROPE–AN EMPIRE OF 400 MILLION MEN, was published. Thiriart alone dared to name the PRINCIPLE ENEMY of Europe. Thiriart showed how the defeat in Algeria, preceded by the loss of Indo-China, just like the whole collapse of the European colonial system, were direct consequences of the European military defeat of 1945. Not just Germany and Italy, but Britain &amp; France, nominal victors, as well. (Francis Parker Yockey said the same thing in THE ENEMY OF EUROPE.)</p>
<p>Thiriart preached that the Main Enemy of Europe was American imperialism and Zionism. (In fact, a militant of Thiriart’s new org Jeune Europe, a veteran of the Waffen SS, would be the first European to die in the Palestinian cause.) It was Thiriart who pointed out that the settlement of Yalta made Western Europe occupied territory as much as the East. Like Yockey and Otto Remer, Thiriart looked to the East, for an alliance with the Soviet Union.</p>
<p>Jeune Europe, active in a dozen countries, began training camps to train young partisans for guerrilla war against the Yankee occupation of Germany and the rest of Europe. But these plans were waylaid on advice from Otto Skorzeny who said they were premature. Also, Jeune Europe was plagued by a ‘neo-Nazi’ influx who liked to dress up and shock people but were self-isolating. So the end of the Sixties saw Thiriart dissolving Jeune Europe and once again going into ‘internal exile’.</p>
<p>Thiriart always thought that the Israeli Mossad was financing some of these ‘88′ types. It should also be pointed out that Jean Thiriart was neither an anti-Semite nor Holocaust denier. But anti-Zionists are often slandered in this way unless they are Jewish in which case they’re slandered as ’self-hating Jews’.</p>
<p>In the meantime, the brain dead American Right had enthusiastically enlisted in the Cold War. Thus energy that could have been spent aiding the South in the Second Reconstruction was instead used up in the prosecution of a fight against the internal Communist menace which had ceased to exist.</p>
<p>Only the tiny National Renaissance Party of James Madole and the even smaller U.S. Nationalist Party, which was better but short-lived, sided with Francis Parker Yockey (and Jean Thiriart) in seeing ‘their own’ government as the Main Enemy.</p>
<p>Not until the late 1970s/early 1980s, would large numbers of even the Far Right come around to this view using the imprecise term, ‘Zionist Occupation Government.’</p>
<p>That’s the subject of our next blog.</p>
<p>(Some information gathered from JEAN THIRIART, PROPHET AND MILITANT by Carlo Terracciano.  Many thanks to Troy Southgate in making this available to me.  The editorial conclusions are my own.  If I screwed up, the donkey tail should be pinned on me alone.)</p>
<p>mauryk2.wordpress.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/390/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/390/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/390/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/390/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/390/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/390/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/390/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/390/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/390/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/390/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=390&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/jean-thiriart-%e2%80%93-prophet-militant/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://images.google.es/url?source=imgres&#38;ct=tbn&#38;q=http://www.pcn-ncp.com/Images/thiriart2.JPG&#38;usg=AFQjCNGahmyQKF4APnWoGlFhN-FIEukhLQ" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Georges Sorel: Una Vida Oscura, una Obra Enciclopédica</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/georges-sorel-una-vida-oscura-una-obra-enciclopedica/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/georges-sorel-una-vida-oscura-una-obra-enciclopedica/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 16:27:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Castellano]]></category>
		<category><![CDATA[Sorel]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=387</guid>
		<description><![CDATA[Georges Sorel, el profeta frances del sindicalismo revolucionario, el autor de reflexiones sobre la violencia, resumió gran parte de su discurso vital en esta esquemática confesión: &#8220;mi biografía cabe en pocas líneas. Nací en Cherburgo el 2 de noviembre de 1847; curse estudios en el colegio dicha ciudad, con excepción de un año pasado en [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=387&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://2.bp.blogspot.com/_pUCDUn79Zis/StFG2OJqEzI/AAAAAAAAB7A/T02NRB-K0Jc/s320/Georges+Sorel+Vida+Obra+Reflexiones+Violencia+Proletario+Intelectual+Proletaria+Socialismo+Socialista+Porvenir.jpg" alt="" width="183" height="240" />Georges Sorel, el profeta frances del sindicalismo revolucionario, el autor de reflexiones sobre la violencia, resumió gran parte de su discurso vital en esta esquemática confesión: &#8220;mi biografía cabe en pocas líneas. Nací en Cherburgo el 2 de noviembre de 1847; curse estudios en el colegio dicha ciudad, con excepción de un año pasado en el colegio Rollin de París; asistí a la Ècole Polytechnique desde 1865 hasta 1867. En 1892 abandone la administración de puentes y caminos, una vez que puede hacerlo en forma honorable, es decir, cuando se me condecoró (la Legión de Honor es una constancia de buenos servicios para todos los funcionarios de cierta jerarquía), y ya había sido nombrado ingeniero-jefe. Hubiera podido solicitar el favor (que se concede a los funcionarios de puentes y caminos) de revisar con licencia indefinida, lo cual me había permitido conservar mis derechos a la jubilación, pero en cambio prefería pedir favores a nadie y por ello presenté mi renuncia&#8221;.</p>
<p><span id="more-387"></span><br />
Estos renglones sorelianos bastan para anoticiarnos de su vida oficial del funcionario técnico, pero no abarcan su segunda existencia, la que realmente cuenta en el: la labor recoleta de escritor y ensayista, de polemista y agitador social, que transcurre entre la última década del siglo XIX y la fecha de su muerte, en Boulogne-sur-Seine, el 28 de agosto de 1922.</p>
<p>La vida útil de Sorel puede sintetizarse mejor en el cuadro de algunas grandes influencias intelectuales que marcaron su pensamiento variado y no siempre coherente, ya que las soluciones del autor sobre sí mismo son escasas en su correspondencia y el resto de sus obras, como tal laboriosamente lo ha destacado Pierre Andreau en definitiva biografía. Es que lo que importa de veras de Sorel son sus ideas y no su vida privada, sobre todo la etapa de &#8220;publicista tardío&#8221; que más relevancia adquirió para la historia del pensamiento político revolucionario del mundo occidental.</p>
<p>Sorel pertenecía una familia de pequeño-burgueses emprendedores. Sus padres le legaron un modesto capital, lo que le permitió independizarse en el área de sus tareas oficiales para proseguir en la madurez su vocación de escritor (su primer artículo se publica en 1886 en la Revue Philosophique). El medio provinciano y católico de la vieja Francia glorificada por Charles Pèguy dejó rastros indelebles en su producción, por ejemplo en la oposición de Sorel frente al Cesarismo plebiscitaria de Napoleón III (segundo imperio) y a su breve regresó a los principios legitimistas compartidos por Charles Maurras y su Nationalisme intègral, casi al final de su larga vida.</p>
<p>Así, pues, no es raro encontrar entre las influencias intelectuales que se ejercieron sobre Sorel a Alexis de Tocqueville (a través de L`ancien Règime et la revolution), al rechazar, por una parte, el absolutismo monárquico y a criticar, por la otra, la Revolución Francesa por haber aumentado la preponderancia del estado en vista de la correlativa destrucción de todos los grupos intermediarios que pudieran amortiguar tales efectos. Sorel, en forma polémica es heredero también de Hipólito Taine y Ernesto Renan.</p>
<p>Acaso las influencias más decisivas sobre Sorel, sin las cuales puede resultar incomprensible buena parte de su producción, son: Pierre-Joseph Proudhon, Carlos Marx, Giambattista Vico y, desde principios del siglo XX, Henry Bergson.</p>
<p>Proudhon (&#8220;la propiedad es un robo&#8221;) es el reflejo, para Sorel, de las virtudes francesas tradicionales: amor a la familia, exaltación del trabajo en medio en la pobreza, necesidad insaciable de libertad y lucha contra todo estatismo arbitrario, espíritu rebelde pero respetuoso a la vez de las tradiciones históricas. En Proudhon, más que comunidad de festivos o reformas concretas, encontrará Sorel una absoluta fidelidad a los valores morales, un pensamiento en agitación perpetua y una voluntad de intransigencia que desgarra a ambos en múltiples ocasiones.</p>
<p>Ya bajo el influjo de Marx, a quien empieza a conocer y criticar hacia 1893, sobre todo a través de sus discípulos franceses Jules Guesde y Paul Lafargue, Sorel continuará viendo en el socialismo, básicamente, un imperativo ético: &#8220;el socialismo es una cuestión moral, en el sentido de que aporta al mundo, por lo menos, una manera nueva de juzgar todos los actos humanos o, de acuerdo con una conocida expresión de Nietzsche, una transmutacion de todos los valores. [...] El socialismo no sabe si podrá, cuando podrá realizar sus actuales aspiraciones, porque el tiempo cambió tanto nuestras ideas morales como nuestras condiciones económicas; pero se presenta frente al mundo burgués como su adversario irreconciliables, y lo amenaza con una catástrofe moral mucho más que con una catástrofe material&#8221;. Frente a Marx desarrollará Sorel una permanente polémica, cuyos resultados más maduros pueden apreciarse en &#8220;La descomposición del marxismo&#8221; (1908), trabajo en el que analiza agudamente las relaciones entre el reformismo y el espíritu revolucionario, y entre Marx y el marxismo.</p>
<p>El italiano Vico (1668-1744) le aporta su historicismo, su anti-naturalismo, su pragmatismo y, en especial, la idea de que &#8220;el hombre solo conoce lo que el mismo hace (o construye)&#8221;, que Sorel separa por completo del contexto teológico en que lo insinúa Vico. Bergson, contemporáneo de Sorel en Francia, le suministra, entre otros, su concepto de &#8220;intuición&#8221;, tan importante para Sorel como reivindicador de las fuerzas irracionales del hombre.</p>
<p>Aparte de los libros y los pensadores, la otra influencia sobresaliente experimentada por Sorel es la de su compañera de toda la vida, Marie-Euphrasie David, hija de campesinos pobres, obrera fabril y luego, de hotel en Lyon. En esta última ciudad, en 1875, atiende súbitamente digerido Sorel durante una enfermedad, y prolongada convivencia posterior de ambos dura hasta la muerte de la mujer en 1897. Respetuoso quizás en exceso del oposición que sus padres formularon a un posible casamiento, Sorel-incluso después de la muerte de sus progenitores-nunca pensó en legalizar su vínculo con Marie-Euphrasie .</p>
<p>A través de Marie-Euphrasie pudo Sorel comprender y presenciar muchos problemas de las clases pobres y campesina de Francia, tanto mejor que mediante sus esporas y sus conexiones con el movimiento sindical.</p>
<p>Para el año 1892 la vida de Sorel adquiere sus rasgos más definitivos y difundidos: el normando se radica en un suburbio de París (Boulogne-sur-Seine); viaja frecuentemente a la biblioteca nacional, donde trabaja e investiga como lo había hecho Marx pocas décadas antes en el British Museum londinense; concurre a círculos sindicales, la bolsa del trabajo, la sociedad de filosofía, los cursos de Bergson en la Sorbona, la Ècole des Hautes Ètudes Soiciales, la redacción de Cahiers de la Quinzaine, la librería de su amigo Paul Delesalle.. Sorel práctica en todas partes un enorme magisterio verbal, su medio preferido de expresión. Richard Humphrey lo ha sintetizado de este modo: &#8220;a Sorel le gustaba la buena conversación; su aprecio por este arte, como en otros terrenos, lo mostraba como un hombre de la vieja Francia. Cierto día confesó a un amigo que, a pesar de su regusto por hablar acerca de las ideas más abstractas, el escribir las le resultaba sumamente dificultoso. Deseaba poder comunicar sus ideas mediante discos phonográficos en lugar de libros. En verdad, y con frecuencia, sus publicaciones son realmente una especie de monólogo conversacional con todo el encanto, la sugestión y la falta de exposición ordenada y equilibrada que conviene a dicha forma de expresión.&#8221;</p>
<p>Entre el jardín que cultiva con esmero en Boulogne-sur-Seine, los viajes en lentos tranvías a y desde París y la intensa actividad intelectual que Sorel llevaba a cabo en la ciudad luz, nuestro autor siempre se hacía lugar para escribir docenas de artículos, polémicas, prefacios y ensayos, además de volúmenes en los que muchas veces recopilaba una serie o conjunto de ellos. Sorel fue un gran trabajador de la pluma de su madurez y en su vejez llena de achaques. Estos años postreros casi no podía visitar su París, como tampoco llegó conocer Italia, donde se le estimaba y respetaba más que su patria, sobre todo gracias a amigos epistolares como Crose uno de los primeros en justipreciar sus sobresalientes cualidades.</p>
<p>Desde 1894, la lección, para Sorel, consistió fundamentalmente en abandonar la efímera ilusión, compartida con su amado Proudhon, de que los problemas de la justicia social se resolverían a través de una aristocracia republicana que afirmaría una nueva moralidad gracias al influjo de las instituciones democráticas. La participación complaciente de socialismo francés en los tejemanejes de la tercera república, al estilo de un partido burgués más, lo llevaron a rechazar de plano esa vía de acción y criticar a su dirigente: Jean Jaures.</p>
<p>Sorel, entonces, volvió retomar el hilo del estudio de las instituciones específicamente proletarias que le había interesado desde 1897. Así encontró el agente de regeneración moral y social que buscaba: el propio proletariado, agrupados sindicatos autónomos y no participaban del juego político partidista. Para ello, le sirvió de modelo y de impulso la tradición inmediata del movimiento obrero francés. Los syndicats iban a constituir, al menos por unos años, la preocupación esencial de Sorel, detallada en &#8220;El porvenir socialista de los sindicatos&#8221; y en las célebres &#8220;reflexiones sobre la violencia&#8221;.</p>
<p>Pero Sorel tampoco permanecerá cerrado francamente a sus propias ideas, y si bien su teoría del sindicalismo revolucionario (o filosofía del sindicalismo) resulta más conocido y recordado por su obra, apartir de 1910 el autor sufre un pasajero deslumbramiento con las tendencias nacionalistas de extrema derecha encarnadas por Pèguy, Maurras, Georges Valois y el grupo de la Action Francaise. Si bien Sorel no llegó jamás a considerarse monárquico legitimista, la realidad del movimiento sindical tal como en la observaba en Francia lo movió a posiciones muy vecinas al tradicionalismo político, el desencanto con los sindicatos &#8220;aburguesados&#8221;, demasiado preocupados por reivindicaciones económicistas, lo llevó a considerar la posibilidad de una nueva regeneración moral, promovidas tales por la extrema derecha. Action Francaise y sus congéneres predicaban un moralismo autoritario anti-burgués y se preparaban para violencia.</p>
<p>Sin embargo, la Primera Guerra Mundial curó definitivamente a Sorel de esas &#8220;ilusiones perdidas&#8221;. El mismo escritor cuando analiza con justeza el conflicto bélico como &#8220;una guerra entre Plutócratas, bajo el disfraz de la democracia&#8221;. El Nationalisme intègral toma el partido lógico del patrioterismo y el chauvinismo; Sorel no vacila- y lo repite lo largo de su correspondencia de esa época-en adoptar la solución internacionalista que ya había configurado en los años previos al efímero eclipse ideológico. La revolución rusa de 1917 vuelve a reavivar sus ilusiones, antes de que culmine su primera etapa leninista, y a poco tiempo después de su muerte la marcha fascista sobre Roma (1922) completa el panorama de descalabro social posterior al fin de las hostilidades de 1914-1918. Para Sorel, en sus últimos días, parecía inminente el apocalipsis que tantas veces vislumbro.</p>
<p>Los temas que preocuparon a Sorel escritor activo cubren un espectro riquísimo para el mundo que estaba entrando apresuradamente en lo que Ortega y Gasset llamó la &#8220;barbarie del especialismo&#8221;. Sorel dedicó libros y artículos a la Biblia, el juicio de Sócrates, la metafísica de Aristóteles, la ciencia antigua y moderna, la filosofía histórica de Renan, la historia de la tecnología, la idea del progreso, el pragmatismo, la filosofía de Bergson, los principios del cristianismo, el modernismo católico, el origen de las matemáticas, la decadencia del Imperio Romano, la revolución dreyfusiana, la descomposición del marxismo, las ideas de Proudhon, la economía moderna, etc.. Una de sus preocupaciones fundamentales, empero, la constituyó el análisis del proletariado y sus organizaciones, con especial énfasis en la táctica y estrategia, además de cuestiones generales sobre la ética de socialismo.</p>
<p style="text-align:center;"><strong>De la teoría del conocimiento a la violencia proletaria</strong></p>
<p>Acaso lo más revolucionario de la obra soreliana sea su teoría del conocimiento -nunca organizada sistemáticamente- , cuando se la relacióna con el sindicalismo revolucionario del cual este autor vino a ser abanderado en su madurez.</p>
<p>Para Sorel, nunca podemos comprender a fondo sino lo que nosotros mismos fabricamos. Lo mismo que para Marx. Una, el hombre de ser definido mejor como homo-faber, o individuo que produce utensilios (toolmaker, Benjamín Franklin), que como homo sapiens. Sorel desarrolla y precisa ambas concepciones: el hombre no es homo sapiens sino en tanto es homo-faber pues la razón es hija de la técnica. &#8220;Nunca conoceremos de modo cierto el mundo cósmico, pero debemos conocer el mundo artificial por qué nosotros mismos los fabricamos&#8221; (de Aristóteles a Marx). La técnica también debe verificar la ciencia, y demostrarla en cada caso que se presenta.</p>
<p>Llevando sus extremos lógicos el materialismo histórico de Marx (los hombres producen las ideas y las categorías conforme a sus relaciones sociales), Sorel afirma que el modo de conocimiento del hombre está ligado a su modo de producción: &#8220;inventad nuevas máquinas y conseguiréis progresar en la inteligencia de lo desconocido&#8221;. Sorel reivindica así para los productores (los obreros, los trabajadores) la fuente de todo inteligencia, ya que ellos son quienes poseen las claves de una comprensión auténtica de los fenómenos. Su anti-intelectualismo empieza ya ha evidenciarse.</p>
<p>De esta teoría del conocimiento se deriva del &#8220;pluralismo dramático&#8221; de Sorel (Georges Goriely). Para nuestro autor la verdad no es única sino múltiple o la realidad es una vasta nebulosa en constante transformación, de la cual podemos formarnos una idea aproximada mediante proyecciones emanadas de los diferentes puntos de vista, sobre un marco fijo establecido por nosotros y en cuyo interior se aprende la realidad. Por otra parte, este es el método empleado por el obrero y el ingeniero en su obra de creación técnica, mediante el ensayo y el error, hasta encontrar la solución más conveniente.</p>
<p>Pero los sentimientos acuden para complicar ése panorama sólo en apariencia racional. Los elementos pasionales e imaginativos -inescindibles de la persona humana y que en ocasiones de formar los análisis- van a tener para Sorel un importante aspecto positivo, como fermentos de la acción. Muchos de su obra de agitador y revolucionario estará teñida de esta concepción, y particularmente las reflexiones.</p>
<p>De los dos principios esforzados, la dependencia de la razón con respecto a la técnica y el papel aglutinante de los sentimientos, deriva buena parte de la doctrina social de Sorel &#8220;su filosofía materialista del conocimiento hará reencontrar Sorel con el sindicalismo revolucionario el obrerismo metafísico se reconocerá en el obrerismo social.&#8221;</p>
<p>Las actividades del sindicalismo francés en el período 1880-1890 nada deberá Sorel, sino a la inversa: Sorel encontrará en las prácticas obreras los componentes que le permitirán dar formas concretas a su doctrina social ya apoyada en los citados principios gnoseologicos. A partir de 1890 la clase trabajadora comienza largo se la conmoción de la comuna (1870-1871) y a organizarse en sindicatos modernos, además de enfrentarse directamente con el gobierno de la tercera república (el que pretende someter a los gremios a reglamentaciones inaceptables)</p>
<p>La Confederation General du Travail (C.G.T.) se constituye definitivamente en 1901, y Fernand Pelloutier surge como dirigente sindical renovador, proclamando que los gremios necesitan organizarse en forma independiente del estado y encargarse de todo lo referente a la vida material inmoral del obrero. La nueva C.G.T. no se dejan atraer por las promesas de coparticipación con el gobierno y los patronos en organismos mixtos y se inclina por las huelgas, los paros, las manifestaciones violentas, los enfrentamientos usted con la policía, el sabotaje, la acción directa, a lo largo y el ancho del país. Las huelgas tienen el objeto de luchar por reivindicaciones inmediatas a la vez que contribuyan a profundizar la brecha que separa a los asalariados de sus patrones y, en cierta medida, también del estado y los partidarios reformistas como el socialismo. El movimiento alcanza su apogeo hacia el primero de mayo de 1906, cuando propugna la jornada laboral de ocho horas: los obreros deciden no trabajar más que durante ése lapso, en virtud de su exclusiva voluntad, y abandonar sus ocupaciones sin solicitar autorización al patrón ni esperar legislación estado.</p>
<p>Incluso después de resumir de modo incompleto tantos acontecimientos del período, resulta fácil comprender cómo ese tipo de sindicalismo se avecinaba a las propias ideas de Sorel. Para este, ser hombre es comprender, y comprender es producir: el hombre verdadero, el único que le interesa, es el productor. Quien no produce es un parásito, desde el punto de vista económico y asimismo desde el punto de vista intelectual pues en los trabajadores radican todos los valores.</p>
<p>Ahora podemos esbozar los dos elementos fundamentales de la teoría social de Sorel. El primero, enfoque crítico por excelencia, es el anti-intelectualismo de que hizo gala tantas veces. El segundo, enfoque positivo, es el papel constructivo que puede y debe desempeñar el proletariado.</p>
<p>Con respecto al anti-intelectualismo, la posición de Sorel es sumamente clara: &#8220;otra ocupación que no depende del proceso de la producción, que no es trabajo manual y ni auxiliar indispensable del trabajo manual, o quien está ligada a este por ciertos vínculos tecnológicos y no se traduce por un tiempo socialmente necesario, no puede ser considerada en un régimen socialista más que como un lujo sin derecho a remuneración alguna&#8221;. El autor, con todo, reserva para los intelectuales dos misiones coadyuvantes al triunfo de los ideales sindicalistas revolucionarios, a condición de que aquéllos renuncien al mesiasnismo y a las prebendas del sistema vigente. La primera misión es auxiliar, y consiste en trabajar como &#8220;empleados de los sindicatos&#8221;; la segunda es contribuir a deteriorar el prestigio de la cultura burguesa: &#8220;nuestro papel puede resultar útil a condición de que nos dediquemos anegar el pensamiento burgués, para poner en guardia al proletariado contra la invasión de ideas o costumbres de la clase enemiga, puede afirmarse sin cesar qué imitación de la burguesía conducir al proletariado a un estado de generación&#8221;.</p>
<p>En cuanto a la parte positiva de su concepción social, Sorel la desarrolló sucesivamente en dos horas capitales, las ya citadas &#8220;El porvenir socialista de los sindicatos&#8221; (1898) y &#8220;Reflexiones sobre la violencia&#8221; (1908).</p>
<p>En &#8220;El porvenir socialista&#8230;&#8221; es notoria la influencia de Pelloutier y del movimiento obrero francés, y Sorel trata principalmente allí de lo que Louzon ha llamado el &#8220;aspecto racionalista del sindicalismo&#8221;; en las posteriores Reflexiones su énfasis destaca de preferencia los aspectos &#8220;pasionales&#8221; de dicho sindicalismo.</p>
<p>La primera de las obras nombradas constituye, pues, un necesario prólogo para entender las Reflexiones. En El porvenir socialista Sorel reitera su obsesión de que para fundar una &#8220;sociedad de productores&#8221;. Nadie se encuentra mejor capacitado que los propios productores, no sólo porque éstos son quienes más interés tienen en el nuevo orden sino por porque son los únicos que realmente saben y comprender la tarea, ya que trabajó en la base del conocimiento. Para el proletariado, su taller o artesanía &#8220;es a la vez su pan, su laboratorio, su clase de filosofía y su mundo&#8221;.</p>
<p>Partiendo de la clásica definición marxista de que el proletariado (clase &#8220;en si&#8221;) debe adquirir la previa autoconciencia de clase &#8220;para sí&#8221; cuando emprenda el camino de una revolución triunfante, Sorel se preocupa por clasificar el modo de dicha adquisición de conciencia &#8220;para sí&#8221; por parte de los trabajadores. De acuerdo a Sorel, una clase no puede depender simplemente de la propaganda ideológica para lograr su autoconciencia: debe organizarse como una sociedad separada, con sus instituciones particulares, su propio derecho y su propia moral. El proletariado, en este caso, no puede crear su nueva sociedad en el seno de partidos políticos, como el socialismo, pues los mismos son copias serviles de los partidos burgueses. Todos los grupos políticos poseen idénticos fines: la conquista del poder, no la liberación del hombre que trabaja. La transformación proletaria sólo tendrá lugar en la sindicatos, organismos que por su misma naturaleza se encuentran cerrados a las elementos no-proletarios, creados por la clase obrera e indispensables para la defensa de la reivindicaciones diarias mediante la sindicatos, la clase laboriosa alcanzará construir en el seno de la sociedad burguesa una sociedad específicamente proletaria que, cuando llegué acaso el desarrollo suficiente, reemplazará la sociedad burguesa como forma de organización general.</p>
<p>Para lograr su objetivo final, será necesario que los sindicatos arrebaten al estado y al municipio, una por una, las atribuciones que al presente les pertenecen. La sindicatos se harán cargo, en un mañana que sentía como muy próximo, de mantener a las familias cuyos jefes prestan servicios a la causa revolucionaria, practicarán la inspección del trabajo, protegeran a la mujer y el niño, educaran a los jóvenes de hogares obreros, imponer sus propias reglas sobre moral y sobre el derecho de familia (la unión libre, por ejemplo, deberá gozar de los mismos derechos efectos que el matrimonio legítimo), etc.</p>
<p>Los peligros evidentes esta evolución progresiva de los sindicatos son advertidos a continuación por Sorel, quien los resume su concepto del eventual &#8220;aburguesamiento&#8221; de los grupos de trabajadores organizados dos puntos: &#8220;a la vez que se vuelven prudentes, las federaciones obreras muy grandes alcanzan a considerar las ventajas brindadas por la prosperidad de los patronos y a tomar en cuenta los intereses nacionales. El proletariado se encuentra arrastrado hacia una esfera que le es ajena: se convierte en colaborador del capitalismo. La paz social parece entonces muy próxima a transformarse en el régimen normal&#8221;.</p>
<p>Nuestro autor busca un antídoto contra este peligro en los sentimientos de violencia, en buena medida irracionales, que provocan invertir en las huelgas en los trabajadores organizados. Precisamente, sus Reflexiones sobre la violencia cubren los aspectos más específicamente pasionales, o emotivos si se quiere, del sindicalismo. A partir de esta obra, Sorel irá dando una importancia de mayor a las emociones. La violencia pertenece, como es obvio, al plano emotivo, y es el resultado de un impulso sentimental que sirve para &#8220;aglutinar&#8221;, fortalecer y concretizar la noción intelectual de lucha de clases. Por más que el obrero sepa que existe un antagonismo de intereses entre él y su patrón, dicho conocimiento no penetra el fondo de su conciencia, no se hace verdaderamente real, sino se apodera de sus emociones al punto de arrastrarlo a actos de violencia. Como dice, en síntesis, Louzon: &#8220;la violencia proletaria es garantía de la conciencia proletaria&#8221;.</p>
<p>Las Reflexiones sorelianas, amén de prólogos y aprendices donde el escritor profundizar, modifica o completa los pensamientos volcados en el cuerpo de la obra, contiene siete capítulos básicos, de acuerdo siguiente detalle, necesariamente incompleto:</p>
<p>1. La lucha de clases y la violencia: Análisis de la idea de lucha de clases en las tácticas socialistas, en Francia contemporánea y en los sindicatos; crítica severa a las ilusiones referentes a la desaparición de la violencia en la sociedad actual.</p>
<p>2. La violencia y la decadencia de la burguesía: duro ataque a la labor del socialismo parlamentario, como colaborador embozado de la burguesía; planteo de la necesidad de una acción autónoma por parte del sindicalismo revolucionario; la violencia proletaria como factor esencial del marxismo; relaciones entre la revolución y la prosperidad económica.</p>
<p>3. Los prejuicios contra la violencia: examen de la violencia en la tradición revolucionaria francesa a partir de fines del siglo XVIII; papel represivo del estado burgués; demostración del oportunismo político de Jean Jaurès a través de su adoración por el éxito y su odio a vencidos; razones del antimilitarismo que profesa el sindicalismo revolucionario.</p>
<p>4. La huelga proletaria: Exposición de la noción de huelga general como mito del proletariado, y sus ventajas apreciables con respecto al socialismo parlamentario; discusión de los mitos en la historia, y su diferenciación de las utopías; perfeccionamiento del marxismo a través de huelga general; huelga general y lucha de clases; evaluación crítica de los llamados prejuicios científicos que se oponen a la huelga general.</p>
<p>5. La huelga general política: análisis del modo en que los políticos exhiben los sindicatos; diferencias entre las concepciones opuestas sobre la huelga general: socialismo parlamentario y sindicalismo revolucionario; opiniones sobre la guerra como fuente de heroísmo y sobre la dictadura del proletariado; distinciones entre la fuerza represiva del estado y la violencia regeneradora del proletariado; necesidad de una materia sobre la violencia proletaria.</p>
<p>6. La moral de la violencia: Panorama de las pretensiones conciliadoras la burguesía, y su horror a la violencia; la brutalidad en las escuelas y talleres; intentos para colocar el sindicalismo bajo control del estado, y explicación de interés mostrado por los políticos profesionales con respecto al arbitraje; recapitulación de las ideas de Proudhon sobre la moral, su importancia para el sindicalismo revolucionario, y el contraste con Inglaterra y Alemania.</p>
<p>7. La moral de los productores: Síntesis de las preocupaciones morales de la nueva escuela sindicalista y revolucionaria; necesidad de una nueva moral para los trabajadores organizados; analogías entre el espíritu de la huelga general y el de las guerras por la libertad; apología del sindicalismo como gente educador en la sociedad contemporánea.</p>
<p>El texto de las Reflexiones sobre la violencia luce una agilidad extraordinaria a 60 años desaparición como libro, aunque el pensamiento del autor se resiente por un excesivo romanticismo proletario y la falta de aplicación inmediata de muchas consignas emotivas, el tiempo transcurrido sea encargado de poner en evidencia.</p>
<p>Con todo, existen en las Reflexiones ciertos fragmentos de relevancia más que episódica donde Sorel procurará deslindar conceptos abstractos que todavía hoy conservan ejemplar actualidad.</p>
<p>Tal como lo preciso Goriely, Sorel distingue el mito de la utopía de esta forma: &#8220;la utopía es ese objetivo final fuera de nosotros como proyectado en la trama histórica; el mito es el objetivo final dentro de nosotros como la idea motriz de la extracción personal&#8221;. El retórico francés intentó reemplazar el utopísmo del socialismo primitivo mediante la referencia a los mitos: como ejemplos de ellos enumera, entre otros, el catolicismo original, la reforma protestante, la Revolución Francesa, el Risorgimento, la huelga general. Los mitos, por su misma esencia, no se ven afectados por las críticas menudas ni por el aparente fracaso de sus creyentes en conseguir victorias inmediatas. Es que la utopía (Tomás moro, Campanella, Edward Bellamy) resulta el típico desarrollo de un mecanismo intelectual, en tanto que el mito se basan una reconstrucción anti-intelectual y, por ende, no es susceptible de reproches articulados según los métodos racionales análisis. El mito es indivisible y extensión limitada; con la utopía ocurre todo lo contrario. Sorel derivaba tales características del mito de su concepción del movimiento basado en la idea Bergsoniana de durèe (duración). Y, además como apunta lúcidamente Humphrey: &#8220;una diferencia básica entre el funcionamiento del mito, con su cualidad de infinito, y la utopía, cuyas aspiraciones finitas se pueden alcanzar mediante una reforma gradual, radica en que el mito, a través de su énfasis en la lucha de clases como principio fundamental de la táctica socialista, ofreció negociar increíblemente mayor de preservar la ideología puramente proletaria&#8221;.</p>
<p>Hay otra pareja de conceptos -fuerza y violencia- que requiere breve aclaración antes de considerar los mitos propiamente Sorelianos.</p>
<p>Como Sorel debe mucho de su fama a la &#8220;apología de la violencia&#8221; (que, por supuesto, representaba para el algo muy distinto al terrorismo, al sabotaje o al mero derramamiento de sangre, pues poseía un hondo contenido moral y de legitima reacción contra el sistema político burgués), parece oportuno examinar a este respecto su completo desden por el estado en tanto que organización opresora del proletariado.</p>
<p>De ahí que Sorel, preciso como en muy pocas ocasiones, se haya tomado el trabajo de distinguir entre dos tipos de coerción, y sus palabras son ireemplazables: &#8220;a veces, los términos fuerza y violencia se utilizan indistintivamente para hablar de actos de autoridad o de actos de rebelión. Y es obvio que los dos casos gana lugar a consecuencias muy dispares. Pienso preferible adoptar una terminología que no dé lugar a ambigüedades, y reservar el vocablo violencia para los actos de rebelión. Se dirá, pues, que la fuerza tiene por objeto imponer cierto orden social a través del gobierno de una minoría, en tanto que la violencia tiende a la destrucción de dicho orden. La burguesía ha empleado la fuerza desde el inicio de los tiempos modernos, mientras el proletariado reacciona ahora contra la burguesía y contra el estado mediante la violencia&#8221;.</p>
<p>El estado burgués es el instrumento de un grupo socio-económico privilegiado que sojuzga (por la fuerza) a los restantes grupos de la sociedad; únicamente el proletariado -&#8221;la clase más numerosa y la más pobre&#8221;, como decía en otro contexto Saint-Simon- será capaz, por la violencia, de alterar el ciclo de luchas por el control del aparato gubernativo, y de llegar a la definitiva destrucción del propio estado.</p>
<p>La distinción de Sorel entre fuerza y violencia, empero, ofrece previsibles complicaciones, destaca Goriely: &#8220;es muy difícil, o casi imposible imaginar, una transformación parecida sin que llegue establecerse un poder contrapuesto, que detente la fuerza e incluso aspire a monopolizarla&#8221;. El comunismo de Lenin resuelve la contradicción al instaurar una indefinida &#8220;dictadura del proletariado&#8221; dirigida por el Partido Comunista; Sorel apenas brinda una vaga confianza en la posibilidad renovadora de los sindicatos.</p>
<p>Pero la idea de la violencia en sentido casi soreliano sigue teniendo datos en los últimos años. Ernesto Guevara -claro que sin mencionar autor francés, pues su principal inspiracion es Lenin- lo declara sin rodeos: &#8220;en estas condiciones de conflicto, la oligarquía rompe sus propios contratos, su propia apariencia de &#8220;democracia&#8221; y ataca pueblo, aunque siempre traté de utilizar los métodos de la superestructura que ha formado para la opresión. Se vuelve a plantear en éste momento el dilema: ¿qué hacer? Nosotros contestamos: la violencia no es patrimonio de los explotadores, la pueden usar los explotados, más aún, la han de usar en su momento&#8221;.</p>
<p>Volviendo a Sorel, después de haber tratado declara esos conceptos generales y previos, resulta evidente su posición sobre la lucha de clases. Como ya lo señaló en El porvenir socialista, &#8220;la lucha de clases es el alfa y el Omega del socialismo, quien es un concepto sociológico para uso de los sabios sin el aspecto ideológico de una guerra social proseguido por el proletariado contra el conjunto de los jefes de la industria; el sindicato es el instrumento de la guerra social&#8221;.</p>
<p>Esta guerra social implica fundamentalmente su puesta en práctica mediante las huelgas; en las reflexiones Sorel introduce precisiones terminológicas que van al fondo de los diversos actos de violencia ejecutados por los sindicatos.</p>
<p>El mito soreliano más ambicioso es la huelga general proletaria, esto es, un prolongado ataque de los obreros contra los bastiones del gobierno. Su fin concreto es el derrocamiento de la sociedad capitalista, y nuestro autor restringia el contenido del socialismo a este tipo de huelga.</p>
<p>La huelga general política está conectada con los fines inmediatos de los socialistas del parlamento y en el gobierno. La huelga política es una huelga simbólica, que revela la magnitud del apoyo de las masas a las reivindicaciones socialistas.</p>
<p>El tercer tipo de huelga es la bien conocida huelga económica: su objetivo es el mejoramiento de las condiciones de los trabajadores. Carece de fines políticos, o sólo los prevé muy indirectamente. Sorel mostraba relativa indiferencia de la huelga económica. Como muchos revolucionarios sociales, aunque defendían el derecho de los obreros a mejorar su nivel de vida, temían a la ideología reformista (el &#8220;aburguesamiento&#8221;) que de ordinario acompaña las huelgas puramente económicas.</p>
<p>De tres cosas íntimamente ligadas: el hecho de las huelgas, las consiguientes violencias y el mito de la huelga general como fuerza inspiradora, se desprende el concepto de la moral de los productores, con el cual termina Sorel el imponente andamiaje construido en las reflexiones sobre la violencia: &#8220;he establecido que la violencia proletaria revise un significado del todo diferente que le atribuyen los eruditos superficiales y los políticos. En el desmoronamiento absoluto de instituciones y costumbres subsiste aun algo poderoso, nuevo e intacto; expresandose con propiedad, ello constituye el alma del proletariado revolucionario. Tampoco irá a la rastra de la decadencia general de los valores morales, si los trabajadores cuentan con energía necesaria para cerrar el paso a los corruptores burgueses, y responder a sus insinuaciones con la brutalidad más simple&#8221;.</p>
<p style="text-align:center;"><strong>Sorel y sus influencias</strong></p>
<p>Las ideas sindicalistas de Sorel, según es corriente apuntar, han influido sobre personalidades y movimientos políticos tan dispersos como Mussolini y el fascismo italiano y Lenin y el comunismo soviético.</p>
<p>Sorel muere pocas semanas antes de la marcha sobre Roma que lleva a Mussolini al poder en 1922; por lo tanto, no alcanzó a conocer el apogeo del fascismo. Sabemos que el autor francés era mejor conocido y más difundido en Italia que en su patria, no sólo entre los medios socialistas y sindicalistas sino por intelectuales como Lacayo de Crose, Wilfredo Pareto y GIulemo Ferrero. Mussolini debió haber sentido la necesidad de apoyarse ideológicamente en una autoridad que ya no pudiera contradecirlo; a su modo, seguía el ejemplo de Lenin como heredero de Marx.</p>
<p>Mussolini y los fascistas habían empleado sistemáticamente el terrorismo, y Sorel había propiciado una apología de la violencia. Sorel postuló durante 30 años la lucha de clases y la independencia de los sindicatos, pero a través de Mussolini parecía apoyar la paz social y el corporativismo &#8220;fraternal&#8221; de obreros y patronos ante el altar de la patria el apóstol de acción directa resulta extrañamente reivindicado por quienes divinizaban el estado.</p>
<p>Mussolini, en síntesis, adoptó algunas fórmulas de Sorel fuera de contexto originario y las trastocó su beneficio. Entre la violencia soreliana y la fuerza mussoliniana debe hacerse la diferencia que existe entre &#8220;matar a un enemigo en combate y liquidar a un prisionero&#8221; (Louzon).</p>
<p>Lenin, con anterioridad de 1917, había calificado Sorel de &#8220;embrollón&#8221; (materialismo y empíriocriticismo), pero se olvida con frecuencia que aquel empleo dicho término refiriéndose &#8220;específicamente al ingreso de Sorel a problemas relativos al epistemológico y a la filosofía de las ciencias naturales&#8221;. La oposición de Sorel al gobierno burgués, y su deseo de derrocarlo por la violencia sindical, encuentran un continuador práctico en Lenin (el estado de la revolución), aunque más adelante la burocratización de la Unión Soviética y el sometimiento de los sindicatos obreros al Partido Comunista no habrían contado con la aprobación del autor francés. Pero hasta la fecha de su muerte, Sorel apoyo -a veces críticamente- a Lenin en la lucha de este contra la burguesía, dentro y fuera de Rusia, y en sus esfuerzos en pro de una nueva sociedad de productores.</p>
<p>Con todo, las diferencias básicas entre Lenin y Sorel pueden resumir diciendo que el primero era un hombre político que creía que la acción revolucionaria debía darse a través de una vanguardia organizada de agitadores profesionales, es decir, el Partido Comunista; para el segundo, las instituciones económicas del proletariado constituían el exclusivo agente de la revolución.</p>
<p>Fuera del fascismo italiano y del comunismo soviético, las influencias de Sorel en el pensamiento político del siglo XX son menos importantes y más dispersas. Cuando muere Sorel, ya ha pasado el cenit del sindicalismo autónomo y combativo, y lo que empieza forjarse es el comunismo a la rusa, y posteriormente sus variantes al estilo de las &#8220;democracias populares&#8221;, la revolución china, la revolución cubana, etc. que, claro está, no continúan las ideas de Sorel. Este se eclipsa físicamente cuando ya ha perecido su mundo intelectual, el anterior a la Primera Guerra Mundial.</p>
<p>Así, por ejemplo, pueda recordarse el ala &#8220;soreliana&#8221; que se separó del Partido Socialista Argentino en 1906, insistiendo en la revolución mediante la huelga general y en &#8220;todo el poder sindicatos&#8221;; el influjo del teórico francés en autores ingleses como Wyndham Lewis (The Art Of Being Ruled, 1926) y T.E. Hulme (Speculations, 1924), y en la producción de un grupo reducido de seguidores del maestro su tierra (Daniel Halèvy, Paul Bourget con su pieza teatral La Barricada, Georges Valois, los hermanos Jèrome y Jean Tharaud, Èdouard Berth, Pierre Andreau), oscilantes entre la derecha y la izquierda del espectro político. Los norteamericanos Max Ascoli (The Power _Of Freedom 1949) y James Burnham (The Machiavellians, 1943) también han experimentado lección de nuestro autor.</p>
<p>De ideas sorelianas, por fin, pueden rastrearse en figuras que se hallan muy lejos de responder directamente al apóstol del sindicalismo. Albert Camus, en su dicotomía de rèvolte y revolution, parece recapitular las conocidas oposiciones entre mito y utopía o entre fuerza y violencia: &#8220;la revolución es la inserción de la idea en la experiencia histórica, en tanto que la rebelión sólo es el movimiento que lleva de la experiencia individual a la idea&#8221; (L`homme rèvolte). El personalismo católico de Emmanuel Mounier (fundador de la revista Espírit) y el existencialismo de Maurice Merleau-Ponty (Humanisme et terreur, Les Aventures de la Dialectique) conocen lejanas raíces sorelianas, sobre todo cuando Merleau-Ponty afirma que proletariado posee un destino revolucionario especial porque es la única clase que resume en sí la verdadera universalidad y la conciencia del destino histórico.</p>
<p>La herencia del Sorel de las Reflexiones, la descomposición del marxismo y Las Ilusiones del Progreso (libro de 1908 en que el autor procuró separar la tradición burguesa del racionalismo frente a la tradición socialista de la praxis), se reduce a su énfasis anti-intelectualista y a su exigencia de que es necesaria la lucha de clases, que sólo puede resolverse mediante la violencia del proletariado organizado. Sorel creía en el poder regenerador de los sindicatos porque pensaba que la disciplina emanada de la producción industrial era la base fundamental de esa &#8220;nueva moral&#8221; con que siempre soñó. Quería que los obreros, en sus sindicatos, podrían desarrollar una disciplina basan su trabajo que, a su turno, resultaría en una reorganización social y política capaz de transformar las sociedad burguesa en una pujante &#8220;sociedad de productores&#8221;.</p>
<p>Sorel es una figura aislada que pertenece más al siglo XIX que al siglo XX. No creó -como Marx- una escuela ni una doctrina que lo prolonguen el mundo contemporáneo; fue, en suma, un individualista político y un moralista del socialismo. Sorel se contentó con cumplir siendo un &#8220;viejo obstinado en ser, como lo fue Proudhon, un servidor desinteresado del proletariado&#8221;. Ni más ni menos.</p>
<p>Transcripción Exclusiva de El Frente Negro</p>
<p>elfrentenegro.blogspot.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/387/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/387/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/387/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/387/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/387/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/387/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/387/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/387/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/387/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/387/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=387&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/11/19/georges-sorel-una-vida-oscura-una-obra-enciclopedica/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://2.bp.blogspot.com/_pUCDUn79Zis/StFG2OJqEzI/AAAAAAAAB7A/T02NRB-K0Jc/s320/Georges+Sorel+Vida+Obra+Reflexiones+Violencia+Proletario+Intelectual+Proletaria+Socialismo+Socialista+Porvenir.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Bracia Strasserowie &#8211; rywale Hitlera</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/10/10/bracia-strasserowie-rywale-hitlera/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/10/10/bracia-strasserowie-rywale-hitlera/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 10 Oct 2009 18:57:43 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Polaco]]></category>
		<category><![CDATA[Strasser]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=384</guid>
		<description><![CDATA[W drugiej połowie lat dwudziestych ruch narodowosocjalistyczny, ograniczony początkowo do Bawarii, zaczął zdobywać północne Niemcy. To geograficzne przesunięcie szło w parze ze zmianą jego linii politycznej. Doszło nawet do ideologicznej wojny północy z południem. Zwyciężył wódz &#8220;południowców&#8221; &#8211; Adolf Hitler.
Istotną rolę w ruchu odgrywali w tym czasie bracia Gregor i Otto Strasserowie. Gregor wstąpił do [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=384&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://labanderanegra.files.wordpress.com/2008/09/hmschw.jpg?w=139&amp;h=142&#038;h=142" alt="" width="139" height="142" />W drugiej połowie lat dwudziestych ruch narodowosocjalistyczny, ograniczony początkowo do Bawarii, zaczął zdobywać północne Niemcy. To geograficzne przesunięcie szło w parze ze zmianą jego linii politycznej. Doszło nawet do ideologicznej wojny północy z południem. Zwyciężył wódz &#8220;południowców&#8221; &#8211; Adolf Hitler.</p>
<p>Istotną rolę w ruchu odgrywali w tym czasie bracia Gregor i Otto Strasserowie. Gregor wstąpił do NSDAP w końcu roku 1920 i brał udział w puczu monachijskim. W 1924 roku został posłem parlamentu bawarskiego i założył pismo Berliner Arbeiterzeitung, w którym Otto pracował jako redaktor. Obaj reprezentowali w ruchu nurt socjalistyczny. Strasserowie byli przekonani, że zorganizowanie i skonsolidowanie grup NSDAP w północnych i północno-zachodnich Niemczech wymaga akcentowania postulatów społecznych o antykapitalistycznym wydźwięku. Pojęcie &#8220;narodowy socjalizm&#8221; &#8211; stworzone po to, żeby przyciągnąć do partii szerokie kręgi społeczne &#8211; dla braci Strasserów nie było tylko pustym sloganem, ale ideą, którą mieli zamiar wprowadzić w życie.<br />
<span id="more-384"></span><br />
Strasserowie opierali się przede wszystkim na robotnikach i bezrobotnych i, chcąc zaskarbić sobie ich poparcie, głosili hasła lewicowe oraz rewolucyjne. Oczekiwali przy tym rewolucji nie tylko narodowej, ale i społecznej.</p>
<p>Ich stanowisko różniło się zasadniczo od oportunistycznej, tak zwanej monachijskiej szkoły narodowego socjalizmu, reprezentowanej przez Adolfa Hitlera, dla którego najważniejsze było zdobycie władzy. Aby to osiągnąć, potrzebował pieniędzy i wpływów, a te znajdowały się w rękach niemieckich arystokratów i przemysłowców. Hitler rozumiał, że więcej korzyści może mu przynieść działanie legalne i w granicach konstytucyjnych, dlatego porzucił rojenia o rewolucji społecznej w Niemczech &#8211; pragmatyzm polityczny był dla niego ważniejszy od głoszonej oficjalnie ideologii.</p>
<p>W roku 1925 po nieudanym puczu w Monachium w 1923 i delegalizacji partii narodowi socjaliści zorganizowali się na nowo i zaczęli zdobywać wpływy w całych Niemczech. Ich dwoma głównymi ośrodkami były w tym czasie: na północy &#8211; Berlin, gdzie coraz większe znaczenie zyskiwał Gregor Strasser, i na południu &#8211; Monachium, gdzie kierownictwo objął zwolniony z więzienia Adolf Hitler. Oba ośrodki coraz bardziej różniły się ideologicznie, było więc oczywiste, że dojdzie między nimi do konfrontacji.</p>
<p>22 listopada 1925 roku Gregor i Otto Strasserowie zwołali do Hanoweru naradę przywódców północnego skrzydła NSDAP. W jej wyniku uchwalono nowy program polityczny, który różnił się od obowiązującego 25-punktowego programu NSDAP z lutego 1920 roku mocniejszym zaakcentowaniem haseł socjalistycznych. Narada hanowerska postanowiła oddać całą prasę partyjną pod kontrolę braci Strasserów. Oznaczało to początek rozłamu w partii.</p>
<p>Kluczową dla przyszłości nazizmu stała się konferencja z 25 stycznia 1926 roku w Hanowerze. Głównym jej punktem było wypracowanie stanowiska w referendum dotyczącym wywłaszczenia członków byłych niemieckich rodów panujących. Gregor Strasser domagał się ich wywłaszczenia, Adolf Hitler zaś, którego na konferencji reprezentował Gottfried Feder, zdecydowanie sprzeciwiał się temu. Strasser zdołał jednak zyskać poparcie większości, co oznaczało jawną rewoltę przeciwko Hitlerowi.</p>
<p>Do decydującej rozgrywki doszło 14 lutego 1926 roku w Bambergu na spotkaniu liderów ruchu narodowosocjalistycznego z całych Niemiec. Adolf Hitler przybył tam w silnej asyście. Towarzyszyli mu między innymi: Max Ammann, Hermann Esser i Julius Streicher oraz liczna grupa bojówkarzy. Północne skrzydło NSDAP reprezentowali jedynie Gregor Strasser i Joseph Goebbels &#8211; do tego czasu jeden z najbardziej zaciekłych przeciwników Adolfa Hitlera. Hitler zaatakował ich obu i uznał konferencję bamberską za nielegalną, a program &#8220;rebeliantów&#8221; za zdradziecki. Podarł go w teatralnym geście na oczach zebranych, czym zdobył sobie aplauz &#8211; salę miał za sobą. Joseph Goebbels, wyczuwając zmieniające się nastroje, opuścił w krytycznym momencie Gregora Strassera i przeszedł na stronę Hitlera. O programie Strassera nie było już mowy. W NSDAP doszło do swego rodzaju zawieszenia broni, dzięki czemu jedność partii została uratowana.</p>
<p>Rozłamowcy byli jednak na tyle silni, że wciąż mogli zagrozić Hitlerowi. Ale führer nie próżnował. W maju 1926 roku zwołał zebranie monachijskich członków ruchu, co było konsekwencją konferencji w Bambergu. Uchwalono na nim, że jedynym wyrazicielem poglądów narodowych socjalistów będzie odtąd Monachium. &#8220;Grupa monachijska&#8221; miała sama wybierać własne kierownictwo, które automatycznie stawało się kierownictwem całej partii. Ustalono też, że 25 punktów uznanych w roku 1920 za program NSDAP nadal pozostaje w mocy. Jednak nie zakończyło to wojny między północą a południem.</p>
<p>W roku 1930 spór pomiędzy braćmi Strasserami a Hitlerem rozgorzał na nowo. 21 maja tego roku Hitler przybył do Berlina na rozmowy z Otto Strasserem. Postawił sprawę jasno: albo zgoda i partyjna funkcja w Monachium, albo wykluczenie z partii. Otto nie mógł się jednak pogodzić z ustępliwą polityką Hitlera wobec wielkiego kapitału i arystokracji. Nie potrafił zaakceptować obecności w NSDAP i sztabie SA syna cesarza Wilhelma II &#8211; Augusta Wilhelma i innych arystokratów. Do porozumienia nie doszło.</p>
<p>Brat Ottona Gregor nie był tak radykalny. Pozostał w partii i pomógł nawet Hitlerowi zlikwidować pisma wydawane przez socjalistyczną frakcję brata. Wydawało się, że fronda w NSDAP została zażegnana. Otto tracił poparcie i nie był w stanie znaleźć środków na finansowanie działalności opozycjonistów. W czerwcu 1930 roku Hitler polecił Goebbelsowi usunąć z partii Ottona Strassera i jego grupę. Otto zerwał wtedy ostatecznie z Hitlerem i swoim bratem Gregorem i stworzył konkurencyjny Związek Rewolucyjnych Narodowych Socjalistów, znany później jako &#8220;Czarny Front&#8221;.</p>
<p>Szybko zyskał cennego sojusznika. Dowódca SA Północnych Niemiec kapitan Walter Stennes w porozumieniu z &#8220;Czarnym Frontem&#8221; zaczął przygotowywać rewoltę, w nadziei, że demonstracja siły radykalnego skrzydła narodowych socjalistów zmusi Adolfa Hitlera do zmiany orientacji na bardziej lewicową. Na wiosnę 1931 roku doszło do przewrotu &#8211; berlińska SA pod wodzą Stennesa wypowiedziała posłuszeństwo Hitlerowi. Joseph Goebbels, nowy gauleiter Berlina, uciekł do Monachium, a Stennes obsadził swoimi ludźmi wszystkie lokale partyjne w północnych Niemczech. Hitler zwrócił się jednak o pomoc do policji, która usunęła ludzi Stennesa z okupowanych przez nich budynków. Nie oznaczało to jednak końca przewrotu. Po stronie buntowników opowiedziała się bowiem gdańska SA pod wodzą Bruno Frickego. Niemcy stały się widownią bratobójczych walk w NSDAP pomiędzy &#8220;czarnymi&#8221; Strassera a &#8220;brunatnymi&#8221; Hitlera. Ostatecznie jednak przewrót zakończył się fiaskiem, Stennes musiał wyemigrować.</p>
<p>Otto Strasser został ostatecznie wyeliminowany z gry, na polu pozostał jednak jego brat. Po porażce nazistów w listopadowych wyborach do Reichstagu w 1932 roku za plecami Hitlera podjęto tajne rozmowy pomiędzy kanclerzem Kurtem von Schleicherem, Theodorem Leipartem, reprezentującym związki zawodowe, i Gregorem Strasserem jako przedstawicielem &#8220;racjonalnego&#8221; nurtu NSDAP nad stworzeniem koalicji o umiarkowanie lewicowej orientacji. Porozumienie to oznaczałoby w istocie przejście kierownictwa partii w ręce Gregora.</p>
<p>5 grudnia 1932 roku zwołano konferencję przywódców narodowych socjalistów, na której dyskutowano sprawę koalicji. Dwa dni później w trakcie spotkania z Gregorem Strasserem Hitler oskarżył go o nielojalność i spiskowanie ze Schleicherem. Strasser zaprzeczył wszystkim zarzutom. Po tej rozmowie napisał do Hitlera list, w którym rezygnował z funkcji partyjnych. Dymisja Strassera nie pociągnęła ani masowych protestów w partii, ani ożywienia działalności opozycji, ani rozłamu. Nawet bliscy współpracownicy Strassera opuścili go i składali Hitlerowi wiernopoddańcze deklaracje. 9 grudnia na naradzie kierownictwa NSDAP, gauleiterów i posłów narodowosocjalistycznych w Berlinie oficjalnie potępiono Strassera i usunięto z władz. Po tych wydarzeniach Strasser wyjechał ze stolicy i wycofał się z polityki.</p>
<p>Losy rebelii socjalistycznej w NSDAP były przesądzone z chwilą, gdy Hitler stanął o krok od zdobycia władzy w Niemczech. Miał za sobą silnych sojuszników &#8211; poparli go między innymi: Heinrich Himmler, Joseph Goebbels i Hermann Göring. Kiedy prezydent Rzeszy, feldmarszałek Paul von Hindenburg i przywódca konserwatystów Franz von Papen wyrazili zgodę na nominację Adolfa Hitlera na kanclerza, stało się oczywiste, że socjalistyczna fronda w NSDAP zostanie ostatecznie złamana.</p>
<p>Jednak Hitlerowi nie dawała spokoju myśl, że jego dwaj oponenci &#8211; Gregor Strasser i Ernst Röhm &#8211; mogą stanąć na czele potencjalnego przewrotu. Strasserowi nie mógł zapomnieć jego nielojalności, Röhm zaś, jako dowódca SA, wciąż dysponował mocną pozycją w NSDAP. W nocy z 29 na 30 czerwca 1934 nastąpiła krwawa rozprawa z opozycją. Röhm został zabity, a Gregor Strasser schwytany i rozstrzelany w więzieniu przy Prinz Albrechtstrasse w Berlinie.</p>
<p>Na placu boju pozostał Otto Strasser, który wyemigrował w 1938 najpierw do Austrii, a potem Szwajcarii i stamtąd kierował działalnością &#8220;Czarnego Frontu&#8221;. Do dyspozycji miał tajną radiostację, a także kilka pism i biuletynów, które wydawał w Wiedniu, Pradze i Paryżu. Działalność ta nie miała już jednak większego znaczenia. Kilka prób uprowadzenia go do Niemiec lub zabójstwa przez służby bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy nie powiodło się. W 1939 roku Strasser uciekł do Portugalii, aby stamtąd przedostać się do Kanady. W 1955 roku powrócił do Niemiec i zajął się działalnością publicystyczną i historyczną. Podjął także próbę rozwinięcia działalności politycznej z programem tak zwanej zbrojnej neutralności Niemiec, ale bez powodzenia.</p>
<p>BARTŁOMIEJ NOSZCZAK</p>
<p>Nowe Państwo nr 11/2002</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/384/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/384/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/384/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/384/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/384/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/384/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/384/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/384/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/384/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/384/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=384&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/10/10/bracia-strasserowie-rywale-hitlera/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://labanderanegra.files.wordpress.com/2008/09/hmschw.jpg?w=139&#38;h=142" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Towards a Fascist Europe</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/05/03/towards-a-fascist-europe/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/05/03/towards-a-fascist-europe/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 03 May 2009 09:15:03 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Inglés]]></category>
		<category><![CDATA[Mosley]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/05/03/towards-a-fascist-europe/</guid>
		<description><![CDATA[Views may vary as to the causes of the division of Europe and the restoration of the Balance of Power, but dispute can scarcely arise concerning the re-emergence of a situation and a system which has invariably brought war. It is to the solution of this problem thus recreated that this article is addressed, and [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=381&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://www.oswaldmosley.com/uploads/page/311e.jpg" alt="" width="180" height="212" />Views may vary as to the causes of the division of Europe and the restoration of the Balance of Power, but dispute can scarcely arise concerning the re-emergence of a situation and a system which has invariably brought war. It is to the solution of this problem thus recreated that this article is addressed, and in searching for that solution we must return to the fundamental conception of European union which animated the war generation in 1918 and has been frustrated by the perversion of the League of Nations to exactly the opposite purpose that it was intended to serve. This examination, therefore, begins with an inquiry into the factors which divide the individual nations, and in particular into the factors which inhibit peaceful and friendly relations between Great Britain and other great nations.</p>
<p>Having established the particular of possible friendship between Great Britain and other nations we will proceed to the general idea of European union built on the firm foundation of justice and economic reality. The sequence of thought will naturally follow the story of prior disaster and will strive to show at each stage how the previous fatality can be eliminated in the system of the future. Therefore, in proceeding to build first a system of European union we shall naturally begin with Germany.<br />
<span id="more-381"></span><br />
In fact, the only policy which can logically produce another explosion on the Western frontiers of Germany is the denial of expansion; not only on her Eastern frontiers but in her limited though necessary and natural colonial ambitions. Yet Financial-Democratic policy could not be more perfectly designed to promote that explosion than by the dual policy of denying Germany colonial outlet and of circumscribing her in the East by a menacing Democratic-Soviet alliance.</p>
<p>But the solution here suggested is not the partition of Russia, not merely because it is the first interest of Europe and should be the first objective of British policy to keep the peace, but also because the solution of the European problems in terms both economic and political is possible on the lines already indicated without any offensive action against Russia. Rather it is here my purpose to suggest Russia should be told to mind her own business and to leave Europe and Western civilization alone to manage their own affairs. We seek war and strife with no nation, but to Russia we say: &#8216;Hands off Europe and back to the East where you belong!&#8217;</p>
<p>While, therefore, Fascist Europe desires only peace, it can give reality to collective security by a new collective spirit in face of the common menace to Europe and the British Empire, which is the ceaseless intrigue of Soviet power that seeks to gain time, by negotiation and fair speech, for the destruction of Western civilization by the simple process of first dividing the advanced nations of Europe and then setting them at each other&#8217;s throats in quarrels which have neither material nor spiritual relevance to reality.</p>
<p>The system of Financial Democracy crumbles in decay to collapse throughout the world and the stricken and bewildered peoples search for an alternative which presents hope of peace and security. The alternative of the modern Movement rises with the stark realism of granite above the confusion of present politics not only as a rock on which humanity may build anew but as a conception illuminated by the highest ideal of national and world citizenship which has yet animated the soul of man. The realism of the new creed builds upon the basic fact of economic settlement and justice for individual nations, without which all else is vain. It recognizes that European leadership must rest with the great powers and that in material terms a Four Power Bloc of Fascist nations can guarantee not only the peace of Europe but the peace of the world once their policies are united in objectives which are susceptible of synthesis. But materialism alone is not enough, and upon the basic fact of an established community of interest the universalism of Fascism and National Socialism erects the majestic edifice of a new world idea which commands the mind and spirit of man with the fiery force of a new religion. The old world will not mingle: so the peace of mankind attends in all lands the passing of the Old World, and Britain by force of material power and potential of moral leadership becomes the ultimate arena of struggle between the Old and the New, within which the destiny of White civilization will be decided. Great is the responsibility that high fate imposes upon us. We fight not only for the salvation of the land we love; we fight also for the Peace of Mankind.</p>
<p>Oswald Mosley &#8211; 1936 The World Alternative</p>
<p>oswaldmosley.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/381/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/381/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/381/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/381/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/381/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/381/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/381/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/381/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/381/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/381/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=381&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/05/03/towards-a-fascist-europe/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://www.oswaldmosley.com/uploads/page/311e.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Il percorso ideologico di Otto Strasser</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/il-percorso-ideologico-di-otto-strasser/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/il-percorso-ideologico-di-otto-strasser/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 19 Apr 2009 03:28:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Italiano]]></category>
		<category><![CDATA[Strasser]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=375</guid>
		<description><![CDATA[Otto Strasser nasce il 10 settembre 1897 in una famiglia di funzionari bavaresi. Suo fratello Gregor (che sarà uno dei capi del partito nazista ed un serio concorrente di Hitler) è maggiore di cinque anni. L&#8217;uno e l&#8217;altro beneficiano di solidi antecedenti familiari: il padre Peter, che si interessa di  economia politica e di [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=375&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://www.gnosticliberationfront.com/_borders/index.jpg" alt="" width="180" height="266" />Otto Strasser nasce il 10 settembre 1897 in una famiglia di funzionari bavaresi. Suo fratello Gregor (che sarà uno dei capi del partito nazista ed un serio concorrente di Hitler) è maggiore di cinque anni. L&#8217;uno e l&#8217;altro beneficiano di solidi antecedenti familiari: il padre Peter, che si interessa di  economia politica e di storia, pubblica sotto lo pseudonimo di Paaul Weger un opuscolo intitolato  Das neue Wesen, nel quale si pronuncia per un socialismo cristiano e sociale. Secondo Paul Strasser, fratello di Gregor e Otto, &#8220;in questo opuscolo si trova già abbozzato l&#8217;insieme del programma culturale e politico di Gregor e Otto, cioè un socialismo cristiano  sociale, che è indicato come la soluzione alle contraddizioni e alle mancanze nate dalla malattia liberale, capitalista e internazionale dei nostri tempi.&#8221; Quando scoppia la Grande Guerra, Otto Strasser interrompe i suoi studi di diritto e di economia per arruolarsi il 2 agosto 1914 (è il più giovane volontario di Baviera). Il suo brillante comportamento al fronte gli varrà la Croce di Ferro di prima classe e la proposta per l&#8217; Ordine Militare di Max-Joseph. Prima della smobilitazione nell&#8217;aprile/maggio 1919, partecipa con il fratello Gregor, nel Corpo Franco von Epp, all&#8217;assalto contro la Repubblica sovietica di Baviera. Ritornato alla vita civile Otto riprende i suoi studi a Berlino nel 1919 e fonda la &#8220;Associazione universitaria dei veterani socialdemocratici&#8221;.<br />
<span id="more-375"></span><br />
Nel 1920, alla testa di tre &#8220;centurie proletarie&#8221; resiste nel quartiere operaio berlinese di Steglitz al putsch Kapp (putsch d&#8217;estrema destra). Lascia poco dopo la SPD (Partito social-democratico) quando questa rifiuta di rispettare l&#8217;accordo di Bielefeld concluso con gli operai della Ruhr (questo accordo prevedeva il non-intervento dell&#8217;esercito nella Ruhr, la repressione degli elementi contro-rivoluzionari e l&#8217;allontanamento di questi dall&#8217;apparato dello Stato, nonché la nazionalizzazione delle grandi imprese), spostandosi dunque a sinistra dell&#8217;SPD. Tornato in Baviera, Otto Strasser incontra Hitler e il generale Ludendorff presso il fratello, che lo invita a legarsi al nazionalsocialismo, ma Otto rifiuta. Corrispondente della stampa svizzera e olandese, Otto si occupa, il 12 ottobre 1920, del congresso dell&#8217;USPD (Partito social-democratico indipendente) ad Halle, dove incontra Zinovev. Scrive su &#8220;Das Gewissen&#8221;, la rivista di Moeller van den Bruck e Heinrich von Gleichen, un lungo articolo sul suo incontro con Zinovev. E&#8217; così che fa la conoscenza di Moeller van den Bruck che lo farà avvicinare alle proprie idee. Otto Strasser entrerà poco dopo nel ministero per gli approvvigionamenti, prima di lavorare, a partire dalla primavera del 1923, in un consorzio di alcolici. Tra il 1920 e il 1925 si attua nello spirito di Strasser una lenta maturazione ideologica data da esperienze personali (esperienza del fronte e della guerra civile, incontro con Zinovev e Moeller, esperienza della burocrazia e del capitalismo privato) e di diverse influenze ideologiche. Dopo il mancato putsch del 1923, l&#8217;imprigionamento di Hitler e l&#8217;interdizione del NSDAP che l&#8217;hanno seguito, Gregor Strasser si è ritrovato nel 1924 con il generale Ludendorff e il politico völkisch von Graefe alla testa del ricostituito partito nazista. Appena uscito di prigione Hitler riorganizza il NSDAP (febbraio 1925) e incarica Gregor Strasser della direzione del partito nel Nord della Germania. Otto allora raggiunge il fratello che l&#8217;ha chiamato. Otto sarà l&#8217;ideologo, Gregor l&#8217;organizzatore del nazismo in Germania settentrionale. Nel 1925 è fondato un &#8220;Comitato di lavoro dei distretti settentrionali e occidentali tedeschi del NSDAP&#8221; sotto la direzione di Gregor Strasser; questi distretti manifestano così la loro volontà d&#8217;autonomia (e di democrazia interna) nei confronti di Monaco. Inoltre il NSDAP settentrionale prende un orientamento nettamente gauchiste sotto l&#8217;influenza di Otto Strasser e di Jospeh Goebbels che espongono le loro idee in un quindicinale destinato ai quadri del partito, il &#8220;National-sozialistische Briefe&#8221;. Dall&#8217;ottobre 1925 Otto dà al NSDAP del Nord un programma radicale. Hitler reagisce dichiarando inalterabili i venticinque punti del programma nazista del 1920 e concentrando nelle sue mani tutti i poteri decisionali del Partito. Richiama Goebbels nel 1926, convince Gregor Strasser proponendogli il posto di capo della propaganda, poi quello di capo dell&#8217;organizzazione del Partito, espelle infine un certo numero di gauchistes (segnatamente i Gauleiter  della Slesia, Pomerania e Sassonia). Otto Strasser, isolato e in totale opposizione con la politica sempre più apertamente conservatrice e capitalista di Hitler, si decide finalmente a lasciare il NSDAP il 4 luglio 1930. Fonda subito la KGRNS, &#8220;Comunità di lotta nazional-socialista rivoluzionaria&#8221;. Ma poco dopo la scissione strasseriana, due avvenimenti portarono alla marginalizzazione della KGRNS: anzitutto la &#8220;dichiarazione-programma per la liberazione nazionale e sociale del popolo tedesco&#8221; adottata dal Partito Comunista tedesco. Questo programma esercita sugli elementi nazionalisti anti-hitleriani una considerevole attrazione che li distoglierà dallo strasserismo ( peraltro già nell&#8217;autunno 1930 una prima crisi &#8220;nazional-bolscevica&#8221; aveva provocato l&#8217;uscita dalla KGRNS verso il Partito Comunista di tre responsabili: Korn, Rehm e Lorf); in seguito, anche il successo elettorale del Partito Nazista alle elezioni legislative del 14 settembre convinse molti naziona-socialisti della fondata validità della strategia hitleriana. La KGRNS è inoltre minata da dissensi interni che oppongono gli elementi più radicali (nazional-bolscevichi) alla direzione più moderata (Otto Strasser, Herbert Blank e il maggiore Buchrucker). Otto Strasser cerca di far uscire la KGRNS dall&#8217;isolamento avvicinando nel 1931 le SA del Nord della Germania che, sotto la guida di Walter Stennes, sono entrate in aperta ribellione contro Hitler (ma questo riavvicinamento, condotto sotto gli auspici del capitano Ehrhardt, le cui inclinazioni reazionarie sono conosciute, provoca l&#8217;uscita dei nazional-bolscevichi dalla KGRNS). Nell&#8217;ottobre 1931 Otto Strasser fonda il &#8220;Fronte Nero&#8221;, destinato a raggruppare attorno alla KGRNS un certo numero di organizzazioni vicine, quali il gruppo paramilitare &#8220;Wehrwolf&#8221;, i &#8220;Gruppi Oberland&#8221;, le ex-SA di Stennes, una parte del Movimento Contadino, il circolo costituito attorno alla rivista &#8220;Die Tat&#8221; etc. Nel 1933, decimata dalla repressione hitleriana, la KGRNS si sposta in Austria poi, nel 1934, in Cecoslovacchia. In Germania, gruppi strasseriani clandestini sopravvivono fino al 1937, data in cui vengono smantellati e i loro membri imprigionati o deportati (uno di questi, Karl-Ernst Naske, dirige oggi gli &#8220;Strasser-Archiv&#8221;). Le idee di Otto Strasser traspaiono dai programmi che ha elaborato, gli articoli, i libri e gli opuscoli che i suoi amici e lui stesso hanno scritto. Tra questi testi, i più importanti sono il programma del 1925, destinato a completare il programma del 1920 del Partito Nazista, la proclamazione del 4 luglio 1930 (&#8220;I socialisti lasciano il NSDAP&#8221;), le &#8220;Quattordici tesi della Rivoluzione tedesca&#8221;, adottate al primo congresso della KGRNS nell&#8217;ottobre 1930, il manifesto del &#8220;Fronte Nero&#8221; adottato al secondo congresso della KGRNS nell&#8217;ottobre 1931, e il libro Costruzione del socialismo tedesco, la cui prima edizione è del 1932. Da questi testi si trae un&#8217;ideologia coerente, composta di tre elementi strettamente legati tra loro: il nazionalismo, l&#8217;&#8221;idealismo völkisch&#8221; e il &#8220;socialismo tedesco&#8221;. 1) Il nazionalismo. Otto Strasser propone la costituzione di uno Stato pan-tedesco (federale e democratico) &#8220;da Memel a Strasburgo, da Eupen a Vienna&#8221; e la liberazione della nazione tedesca dal Trattato di Versailles e dal Piano Young. Auspica una guerra di liberazione contro l&#8217;Occidente (&#8220;Salutiamo la Nuova Guerra&#8221;), l&#8217;alleanza con l&#8217;Unione Sovietica ed una solidarietà internazionale anti-imperialista tra tutte le Nazioni oppresse.  Otto Strasser se la prende vigorosamente anche con gli ebrei, la Massoneria e L&#8217;Ultramontanismo (questa denuncia delle &#8220;potenze internazionali&#8221; sembra ispirarsi ai violenti pamphlets del gruppo Ludendorff). Ma le posizioni di Otto Strasser si evolvono. Durante il suo esilio in Cecoslovacchia appaiono due nuovi punti: un certo filosemitismo (Otto Strasser propone che sia conferito al popolo ebraico uno statuto protettore delle minoranze nazionali in Europa e sostiene il progetto sionista &#8211; Patrick Moreau pensa che questo filosemitismo sia puramente tattico: Strasser cerca l&#8217;appoggio delle potenti organizzazioni anti-naziste americane) e un progetto di federalismo europeo che permetterebbe di evitare una nuova guerra. L&#8217;anti-occidentalismo e il filo-sovietismo di Strasser sfumano. 2) Al materialismo borghese e marxista Otto Strasser oppone un &#8220;idealismo völkisch&#8221; a fondamento religioso. Alla base di questo &#8220;idealismo völkisch&#8221; si trova il Volk concepito come un organismo di origine divina dalle caratteristiche fisiche (razziali), spirituali e mentali. La &#8220;Rivoluzione tedesca&#8221; deve, secondo Strasser, ri-creare le &#8220;forme&#8221; appropriate alla natura del popolo nel campo politico o economico così come in quello culturale.  Queste forme sarebbero, in campo economico, il feudo (Erblehen); nel campo politico, l&#8217;auto-amministrazione del popolo tramite gli &#8220;Stande&#8221;, cioè degli stati &#8211; stato operaio, stato contadino etc &#8211; e nel campo &#8220;culturale, una religiosità tedesca. Principale espressione dell&#8217; &#8220;idealismo völkisch&#8221;,  un principio d&#8217;amore in seno al Volk &#8211;  riconoscendo ognuno negli altri le proprie caratteristiche razziali e culturali &#8211; che deve marcare ogni atto dell&#8217;individuo e dello Stato. Questo idealismo völkisch comporta il rifiuto da parte di Otto Strasser dell&#8217;idea di lotta di classe in seno al Volk a profitto d&#8217;una &#8220;rivoluzione popolare&#8221; degli operai-contadini senza classi medie (solo una piccola minoranza di oppressori saranno eliminati), la condanna dello scontro politico tra tedeschi: Otto Strasser propone un Fronte unito  della base dei partiti estremisti e dei sindacati contro le loro gerarchie e contro il sistema. Questo idealismo völkisch sottintende lo spirito di &#8220;socialismo tedesco&#8221; decantato da Strasser e ispira il programma socialista strasseriano. Questo programma comporta i seguenti punti: parziale nazionalizzazione delle terre e dei mezzi di produzione, partecipazione operaia, il piano, l&#8217;autarchia e il monopolio dello Stato sul commercio esterno. Il &#8220;socialismo tedesco&#8221; pretende di opporsi al liberalismo come al marxismo. L&#8217;opinione di strasser sul marxismo è pertanto sfumata: &#8220;Il marxismo non aveva per Strasser alcun carattere &#8220;ebraico&#8221; specifico come per Hitler, non era l&#8217; &#8220;invenzione dell&#8217;ebreo Marx&#8221;, ma l&#8217;elaborazione di un metodo d&#8217;analisi delle contraddizioni sociali ed economiche della sua epoca (il periodo del capitalismo selvaggio) messo a punto da un filosofo dotato. Strasser riconosceva al pensiero marxista come all&#8217;analisi dell&#8217;imperialismo di Lenin, una verità oggettiva certa. Si allontanava dalla Weltanschauung marxista a livello di implicazioni filosofiche ed utopiche. Il marxismo era il prodotto dell&#8217;era del liberalismo e testimoniava nel suo metodo analitico e nelle sue stesse strutture una mentalità la cui tradizione liberale risaliva al contratto sociale di Rousseau. L&#8217;errore di Marx e dei marxisti-leninisti stava, secondo Strasser,  nel fatto che questi credevano di poter spiegare lo sviluppo storico tramite i concetti di rapporto di produzione e di lotta di classe allorquando questi apparivano validi limitatamente al periodo del capitalismo. La dittatura del proletariato, l&#8217;internazionalismo, il comunismo utopico non erano più conformi ad una Germania nella quale era cominciato  un processo di totale trasformazione delle strutture spirituali, sociali ed economiche, che portava alla sostituzione del capitalismo con il socialismo, della lotta di classe con le comunità di popolo e dell&#8217;internazionalismo con il nazionalismo. La teoria economica marxista rimaneva uno strumento necessario alla comprensione della storia. Il marxismo filosofico e il bolscevismo di partito, perdono significato nello stesso momento in cui il liberalismo entra in agonia&#8221;. 3) Il &#8220;socialismo tedesco&#8221; rifiuta il modello proletario così come il modello borghese e propone di conciliare le responsabilità, l&#8217;indipendenza e la creatività personali con il sentimento dell&#8217;appartenenza comunitaria ad una società di lavoratori di classi medie e, più particolarmente, di contadini. &#8220;Strasser, come Junger, sogna un nuovo &#8220;Lavoratore&#8221;, ma di un tipo particolare, il tipo &#8220;contadino&#8221;, che sia operaio-contadino, intellettuale-contadino, soldato-contadino, altrettante facce di uno sconvolgimento sociale realizzato con la dislocazione della società industriale, lo smantellamento delle fabbriche, la riduzione delle popolazioni urbane e il trasferimento forzato dei cittadini verso il lavoro rigeneratore della terra. Per rendere in immagini contemporanee la volontà di rottura sociale della tendenza Strasser, si può pensare oggi alla Rivoluzione Culturale cinese o all&#8217;azione dei Khmer rossi in Cambogia&#8221;. Otto Strasser vuole riorganizzare la società tedesca attorno al tipo contadino. Per fare questo, preconizza la spartizione delle terre, la colonizzazione delle regioni agricole dell&#8217;Est poco popolato e la dispersione dei grandi complessi industriali in piccole unità in tutto il paese &#8211; nascerebbe così un tipo misto operaio-contadino. Patrick Moreau non esita a qualificare Otto Strasser come &#8220;conservatore agrario estremista&#8221;. Le conseguenze di questa riorganizzazione della Germania (e della socializzazione dell&#8217;economia che deve accompagnarla) sarebbero: una considerevole riduzione della produzione dei beni di consumo per il fatto dell&#8217; &#8220;adozione di un modo di vita spartano, in cui il consumo è ridotto alla soddisfazione quasi autarchica, a livello locale, dei bisogni primi&#8221;, e &#8220;l&#8217;istituzione nazionale, poi internazionale, di una sorta di economia di baratto&#8221;. Il socialismo tedesco rifiuta infine la burocrazia e il e il capitalismo privato (Strasser conosce i misfatti dei due sistemi) e propone la nazionalizzazione dei mezzi di produzione e della terra che saranno in seguito ri-distribuite a degli imprenditori sotto forma di feudi. Questa soluzione unirebbe, secondo Strasser, i vantaggi del possesso individuale e della proprietà collettiva.</p>
<p>Thierry Mudry</p>
<p>asslimes.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/375/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/375/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/375/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/375/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/375/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/375/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/375/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/375/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/375/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/375/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=375&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/il-percorso-ideologico-di-otto-strasser/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://www.gnosticliberationfront.com/_borders/index.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Evola y el postfascismo</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/evola-y-el-postfascismo/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/evola-y-el-postfascismo/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 19 Apr 2009 02:01:19 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Castellano]]></category>
		<category><![CDATA[Evola]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=372</guid>
		<description><![CDATA[
“El fascismo es muy poco”
J. Evola
En concordancia con el proceso de globalización que hoy rige en el planeta, el prefijo post ha sido el término utilizado para referirse a las distintas corrientes de pensamiento propias de tal etapa. Así pues si postmodernidad significa vivir plenamente lo moderno en sus efectos, liberándolo de cualquier estéril idealismo [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=372&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://www.greylodge.org/occultreview/glor_010/evola.jpg" alt="" width="198" height="265" /></p>
<p style="text-align:right;">“El fascismo es muy poco”<br />
J. Evola</p>
<p>En concordancia con el proceso de globalización que hoy rige en el planeta, el prefijo post ha sido el término utilizado para referirse a las distintas corrientes de pensamiento propias de tal etapa. Así pues si postmodernidad significa vivir plenamente lo moderno en sus efectos, liberándolo de cualquier estéril idealismo que interfiera con su despliegue, las corrientes post en el plano del pensamiento político han intentado aplicar tales consecuencias en su ámbito propio. Ello ha acontecido especialmente con sus dos expresiones antitéticas sea de izquierda como de derecha.</p>
<p>Así pues, el comunismo post representa aquella postura que ha renunciado para siempre a conflictivas tesis tales como la lucha de clases, la dictadura proletaria, etc., para reducirse en cambio a un fenómeno light, gramsciano, reducido a meras reivindicaciones sociales o culturales que no son otra cosa que una vía reformista de adaptación al “curso irreversible” del proceso histórico y moderno. Es decir, vaciar a tal ideología de todo espíritu revolucionario y antiburgués que pudiese haber tenido en algún momento.<br />
<span id="more-372"></span><br />
Faltaba que también el fascismo viviese su experiencia post, esto es, que manifestase plenamente aquellas vetas modernas también presentes en su doctrina, ya denunciadas en su tiempo por Julius Evola, en sus escritos de la revista La Torre en los cuales contrastaba los dos espíritus que combatían en su mismo seno, el burgués y el legionario.</p>
<p>El primero no significaba otra cosa que una simple adaptación al sistema moderno vigente; en vez de corregirlo o rectificarlo, trataba en cambio de llegar a formar parte del mismo. Tal espíritu burgués y conformista fue el que se viviera especialmente durante el primer fascismo, conocido como el del Ventenio. La guerra permitió que esta primera vertiente abandonara rápidamente el carro, pasándose abiertamente del lado del enemigo y que, por contraste, el espíritu legionario se plasmara en la República Social Italiana que significara el de la resistencia heroica ante el incontenible avance de las fuerzas del caos soviético-norteamericanas. Pero el fascismo post, surgido luego de la caída del muro y de la “muerte de las ideologías”, hoy consiste en repudiar esta última etapa y retornar en cambio en forma multiplicada al espíritu burgués antes mentado.</p>
<p>Gianfranco Fini, ex lider del fascismo italiano en el pasado siglo, hoy abierto adherente a la ideología post, ha mostrado hasta cuáles límites puede arribar tal labor de vaciamiento doctrinario. Luego de haber viajado a Israel, denunciado el Holocausto, repudiado a Mussolini y endosado el kipá, logró alcanzar el cargo de Ministro de Relaciones Exteriores del gobierno de Berlusconi, conocido como el Menem italiano. Uno de sus primeros actos de gobierno ha sido justamente viajar hacia el mismo país al cual le debía el reconocimiento por sus arrepentimientos y adhesión a la ideología post. Allí tuvo el honor de ser recibido por el ministro Sharon en persona. Grande fue su sorpresa ante las indicaciones recibidas esta vez.</p>
<p>Muy suelto de cuerpo el primer ministro le indicó en forma perentoria que, si quiere seguir contando con su “apoyo”, debe impedir la difusión de las doctrinas de Julius Evola. Es que el jefe del sionismo ha comprendido muy bien, seguramente luego de la lectura incesante de nuestros comunicados, que no existe pensamiento más contrastante con el sistema hoy vigente en el mundo que el que se formulara a la luz de tal cuerpo doctrinario. Quizás su comprensible miedo se deba a la posibilidad de que, así como lo moderno puede ser negado por lo que es más y no por lo que resulta su consecuencia más sombría, como el fenómeno post, en consonancia con ello se puede también negar al fascismo en sus facetas burguesas y conformistas que lo convertían en un fenómeno escaso e insuficiente. Tal como dijera Evola, somos suprafascistas y no postfascistas. Somos antimodernos y no postmodernos.</p>
<p>Marcos Ghio</p>
<p>centrostudilaruna.it</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/372/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/372/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/372/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/372/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/372/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/372/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/372/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/372/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/372/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/372/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=372&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/evola-y-el-postfascismo/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://www.greylodge.org/occultreview/glor_010/evola.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Armin Mohler: discípulo de Sorel e teórico da vida concreta</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/armin-mohler-discipulo-de-sorel-e-teorico-da-vida-concreta/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/armin-mohler-discipulo-de-sorel-e-teorico-da-vida-concreta/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 19 Apr 2009 01:44:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Portugués]]></category>
		<category><![CDATA[Mohler]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=368</guid>
		<description><![CDATA[O “mito”, como a “representação de uma batalha”, surge espontaneamente e exerce um efeito mobilizador sobre as massas, incute-lhes uma “fé” e torna-as capazes de actos heróicos, funda uma nova ética: essas são as pedras angulares do pensamento de Georges Sorel (1847-1922). Este teórico político, pelos seus artigos e pelos seus livros, publicados antes da [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=368&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="http://www.blauenarzisse.de/Mohler.jpg" alt="" width="95" height="223" />O “mito”, como a “representação de uma batalha”, surge espontaneamente e exerce um efeito mobilizador sobre as massas, incute-lhes uma “fé” e torna-as capazes de actos heróicos, funda uma nova ética: essas são as pedras angulares do pensamento de Georges Sorel (1847-1922). Este teórico político, pelos seus artigos e pelos seus livros, publicados antes da primeira guerra mundial, exerceu uma influência perturbante tanto sobre os socialistas como sobre os nacionalistas.</p>
<p>Contudo, o seu interesse pelo mito e a sua fé numa moral ascética foram sempre – e continuam a sê-lo apesar do tempo que passa – um embaraço para a esquerda, da qual ele se declarava. Podemos ainda observar esta reticência nas obras publicadas sobre Sorel no fim dos anos 60. Enquanto algumas correntes da nova esquerda assumiram expressamente Sorel e consideravam que a sua apologia da acção directa e as suas concepções anarquizantes, que reclamavam o surgimento de pequenas comunidades de “produtores livres”, eram antecipações das suas próprias visões, a maioria dos grupos de esquerda não via em Sorel mais que um louco que se afirmava influenciado por Marx inconscientemente e que trazia à esquerda, no seu conjunto, mais dissabores que vantagens. Jean-Paul Sartre contava-se assim, evidentemente, entre os adversários de Sorel, trazendo-lhes a caução da sua notoriedade e dando, ipso facto, peso aos seus argumentos.<br />
<span id="more-368"></span><br />
Quando Armin Mohler, inteiramente fora dos debates que agitavam as esquerdas, afirmou o seu grande interesse pela obra de Sorel, não foi porque via nele o “profeta dos bombistas” (Ernst Wilhelm Eschmann) nem porque acreditava, como Sorel esperara no contexto da sua época, que o proletariado detivesse uma força de regeneração, nem porque estimava que esta visão messiânica do proletariado tivesse ainda qualquer função. Para Mohler, Sorel era um exemplo sobre o qual meditar na luta contra os efeitos e os vectores da decadência. Mohler queria utilizar o “pessimismo potente” de Sorel contra um “pessimismo debilitante” disseminado nas fileiras da burguesia.</p>
<p>Rapidamente Mohler criticou a “concepção idílica do conservantismo”. Ao reler Sorel percebeu que é perfeitamente absurdo querer tudo “conservar” quando as situações mudaram por todo o lado. A direita intelectual não deve contentar-se em pregar simplesmente o bom-senso contra os excessos de uma certa esquerda, nem em pregar a luz aos partidários da ideologia das Luzes; não, ela deve mostrar-se capaz de forjar a sua própria ideologia, de compreender os processos de decadência que se desenvolvem no seu seio e de se desembaraçar deles, antes de abrir verdadeiramente a via a uma tradução concreta das suas posições.</p>
<p>Uma aversão comum aos excessos da ética da convicção</p>
<p>Quando Mohler esboça o seu primeiro retrato de Sorel, nas colunas da revista Criticón, em 1973, escreve sem ambiguidades que os conservadores alemães deveriam tomar esse francês fora do comum como modelo para organizar a resistência contra a “desorganização pelo idealismo”. Mohler partilhava a aversão de Sorel contra os excessos da ética da convicção. Vimo-la exercer a sua devastação na França de 1890 a 1910, com o triunfo dos dreyfusards e a incompreensão dos Radicais pelos verdadeiros fundamentos da Cidade e do Bem Comum, vimo-la também no final dos anos 60 na República Federal, depois da grande febre “emancipadora”, combinada com a vontade de jogar abaixo todo o continuum histórico, criminalizando sistematicamente o passado alemão, tudo taras que tocaram igualmente o “centro” do tabuleiro político.</p>
<p>Para além destas necessidades do momento, Mohler tinha outras razões, mais essenciais, para redescobrir Sorel. O anti-liberalismo e o decisionismo de Sorel haviam impressionado Mohler, mais ainda do que a ausência de clareza que recriminamos no pensamento soreliano. Mohler pensava, ao contrário, que esta ausência de clareza era o reflexo exacto das próprias coisas, reflexo que nunca é conseguido quando usamos uma linguagem demasiado descritiva e demasiado analítica. Sobretudo “quando se trata de entender elementos ou acontecimentos muito divergentes uns dos outros ou de captar correntes contrárias, subterrâneas e depositárias”. Sorel formulou pela primeira vez uma ideia que muito dificilmente se deixa conceptualizar: as pulsões do homem, sobretudo as mais nobres, dificilmente se explicam, porque as soluções conceptuais, todas feitas e todas apropriadas, que propomos geralmente, falham na sua aplicação, os modelos explicativos do mundo, que têm a pretensão de ser absolutamente completos, não impulsionam os homens em frente mas, pelo contrário, têm um efeito paralisante.</p>
<p>Ernst Jünger, discípulo alemão de Georges Sorel</p>
<p>Mohler sentiu-se igualmente atraído pelo estilo do pensamento de Sorel devido à potencialidade associativa das suas explicações. Também estava convencido que este estilo era inseparável da “coisa” mencionada. Tentou definir este pensamento soreliano com mais precisão com a ajuda de conceitos como “construção orgânica” ou “realismo heróico”. Estes dois novos conceitos revelam a influência de Ernst Jünger, que Mohler conta entre os discípulos alemães de Sorel. Em Sorel, Mohler reencontra o que havia anteriormente descoberto no Jünger dos manifestos nacionalistas e da primeira versão do Coração Aventureiro (1929): a determinação em superar as perdas sofridas e, ao mesmo tempo, a ousar qualquer coisa de novo, a confiar na força da decisão criadora e da vontade de dar forma ao informal, contrariamente às utopias das esquerdas. Num tal estado de espírito, apesar do entusiasmo transbordante dos actores, estes permanecem conscientes das condições espacio-temporais concretas e opõem ao informal aquilo que a sua criatividade formou.</p>
<p>O “afecto nominalista”</p>
<p>O que actuava em filigrana, tanto em Sorel como em Jünger, Mohler denominou “afecto nominalista”, isto é, a hostilidade a todas as “generalidades”, a todo esse universalismo bacoco que quer sempre ser recompensado pelas suas boas intenções, a hostilidade a todas as retóricas enfáticas e burlescas que nada têm a ver com a realidade concreta. É portanto o “afecto nominalista” que despertou o interesse de Mohler por Sorel. Mohler não mais parou de se interessar pelas teorias e ideias de Sorel.</p>
<p>Em 1975 Mohler faz aparecer uma pequena obra sucinta, considerada como uma “bio-bibliografia” de Sorel, mas contendo também um curto ensaio sobre o teórico socialista francês. Mohler utilizou a edição de um fino volume numa colecção privada da Fundação Siemens, consagrado a Sorel e devida à pluma de Julien Freund, para fazer aparecer essas trinta páginas (imprimidas de maneira tão cerrada que são difíceis de ler!) apresentando pela primeira vez ao público alemão uma lista quase completa dos escritos de Sorel e da literatura secundária que lhe é consagrada. A esta lista juntava-se um esboço da sua vida e do seu pensamento.</p>
<p>Nesse texto, Mohler quis em primeiro lugar apresentar uma sinopse das fases sucessivas da evolução intelectual e política de Sorel, para poder destacar bem a posição ideológica diversificada deste autor. Esse texto havia sido concebido originalmente para uma monografia de Sorel, onde Mohler poria em ordem a enorme documentação que havia reunido e trabalhado. Infelizmente nunca a pôde terminar. Finalmente, Mohler decidiu formalizar o resultado das suas investigações num trabalho bastante completo que apareceu em três partes nas colunas da Criticón em 1997. Os resultados da análise mohleriana podem resumir-se em 5 pontos:</p>
<p>Uma nova cultura que não é nem de direita nem de esquerda</p>
<p>1. Quando falamos de Sorel como um dos pais fundadores da Revolução Conservadora reconhecemos o seu papel de primeiro plano na génese deste movimento intelectual que, como indica claramente o seu nome, não é “nem de direita nem de esquerda” mas tenta forjar uma “nova cultura” que tomará o lugar das ideologias usadas e estragadas do século XIX. Pelas suas origens este movimento revolucionário-conservador é essencialmente intelectual: não pode ser compreendido como simples rejeição do liberalismo e da ideologia das Luzes.</p>
<p>2. Em princípio, consideramos que os fascismos românicos ou o nacional-socialismo alemão tentaram realizar este conceito, mas estas ideologias são heresias que se esquecem de levar em consideração um dos aspectos mais fundamentais da Revolução Conservadora: a desconfiança em relação às ideias que evocam a bondade natural do homem ou crêem na “viabilidade” do mundo. Esta desconfiança da RC é uma herança proveniente do velho fundo da direita clássica.</p>
<p>3. A função de Sorel era em primeiro lugar uma função catalítica, mas no seu pensamento encontramos tudo o que foi trabalhado posteriormente nas distintas famílias da Revolução Conservadora: o desprezo pela “pequena ciência” e a extrema valorização das pulsões irracionais do homem, o cepticismo em relação a todas as abstracções e o entusiasmo pelo concreto, a consciência de que não existe nada de idílico, o gosto pela decisão, a concepção de que a vida tranquila nada vale e a necessidade de “monumentalidade”.</p>
<p>Não há “sentido” que exista por si mesmo.</p>
<p>4. Nesta mesma ordem de ideias encontramos também esta convicção de que a existência é desprovida de sentido (sinnlos), ou melhor: a convicção de que é impossível reconhecer com certeza o sentido da existência. Desta convicção deriva a ideia de que nunca fazemos mais que “encontrar” o sentido da existência forjando-o gradualmente nós próprios, sob a pressão das circunstâncias e dos acasos da vida ou da História, e que não o “descobrimos” como se ele sempre tivesse estado ali, escondido por detrás do ecrã dos fenómenos ou epifenómenos. Depois, o sentido não existe por si mesmo porque só algumas raras e fortes personalidades são capazes de o fundar, e somente em raras épocas de transição da História. O “mito”, esse, constitui sempre o núcleo central de uma cultura e compenetra-a inteiramente.</p>
<p>5. Tudo depende, por fim, da concepção que Sorel faz da decadência – e todas as correntes da direita, por diferentes que sejam umas das outras, têm disso unanimemente consciência – concepção que difere dos modelos habituais; nele é a ideia de entropia ou a do tempo cíclico, a doutrina clássica da sucessão constitucional ou a afirmação do declínio orgânico de toda a cultura. Em «Les Illusions du progrès» Sorel afirma: “É charlatanice ou ingenuidade falar de um determinismo histórico”. A decadência equivale sempre à perda da estruturação interior, ao abandono de toda a vontade de regeneração. Sem qualquer dúvida, a apresentação de Sorel que nos deu Mohler foi tornada mais mordaz pelo seu espírito crítico.</p>
<p>Uma teoria da vida concreta imediata</p>
<p>Contudo, algumas partes do pensamento soreliano nunca interessaram Mohler. Nomeadamente as lacunas do pensamento soreliano, todavia patentes, sobretudo quando se tratou de definir os processos que deveriam ter animado a nova sociedade proletária trazida pelo “mito”. Mohler absteve-se igualmente de investigar a ambiguidade de bom número de conceitos utilizados por Sorel. Mas Mohler descobriu em Sorel ideias que o haviam preocupado a ele também: não se pode, pois, negar o paralelo entre os dois autores. As afinidades intelectuais existem entre os dois homens, porque Mohler como Sorel, buscaram uma “teoria da vida concreta imediata” (recuperando as palavras de Carl Schmitt).</p>
<p>Karlheinz Weissmann traduzido por Rodrigo Nunes</p>
<p>causanacional.net</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/368/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/368/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/368/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/368/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/368/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/368/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/368/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/368/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/368/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/368/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=368&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/04/19/armin-mohler-discipulo-de-sorel-e-teorico-da-vida-concreta/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://www.blauenarzisse.de/Mohler.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Karl Otto Paetel</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/22/karl-otto-paetel/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/22/karl-otto-paetel/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 22 Mar 2009 11:18:27 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Alemán]]></category>
		<category><![CDATA[Paettel]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=352</guid>
		<description><![CDATA[Karl Otto Paetels Werk Nationalbolschewismus und nationalrevolutionäre Bewegungen in Deutschland. Geschichte, Ideologie, Personen, Schnellbach 1999 kann mit Recht als wegweisend bezeichnet werden. Nachfolgend seien wichtige Stellen zitiert. In ihnen kommen Sozialisten zu Wort, die bereits in den 20er Jahren des vergangenen Jahrhunderts klarsichtig Erkenntnisse äußerten, die heute wieder Kraft entfalten können.
„… weil er [Lenin] genau [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=352&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img class="alignleft" src="https://www.tilsafe.com/mm5/graphics/00000001/paetel_g.jpg" alt="" width="150" height="219" />Karl Otto Paetels Werk Nationalbolschewismus und nationalrevolutionäre Bewegungen in Deutschland. Geschichte, Ideologie, Personen, Schnellbach 1999 kann mit Recht als wegweisend bezeichnet werden. Nachfolgend seien wichtige Stellen zitiert. In ihnen kommen Sozialisten zu Wort, die bereits in den 20er Jahren des vergangenen Jahrhunderts klarsichtig Erkenntnisse äußerten, die heute wieder Kraft entfalten können.</p>
<p>„… weil er [Lenin] genau wie wir von dem Grundbegriff der Nation ausgeht, und weil er weiß, daß für die proletarische Internationale die Nation, das freie Volk, die Grundlage bildet.“ (Laufenberg, Heinrich/Wolffheim, Fritz: Kommunismus gegen Spartakismus. Eine reinliche Scheidung!, 1919, nach Paetel, S. 40f)</p>
<p>„Macht die Sache des Volkes zur Sache der Nation, dann wird die Sache der Nation die Sache des Volkes sein!“ (Lenin, nach Paetel, S. 41)<br />
<span id="more-352"></span><br />
„An diesem Punkte fallen die Lebensbedürfnisse des deutschen Arbeiters mit den Lebensnotwendigkeiten der gesamten Nation in eins zusammen; wagt er den Kampf um seinen Lebensspielraum und seine Freiheit, dann führt er zugleich den Befreiungskampf der Nation.“ (Niekisch, Ernst: Revolutionäre Politik, in: Widerstand, Blätter für sozialistische und nationalrevolutionäre Politik, Nr. 1, Juli 1926, nach Paetel, S. 83)</p>
<p>„Westlerisch sein heißt: Mit der Phrase der Freiheit auf Betrug ausgehen, mit dem Bekenntnis zur Menschlichkeit Verbrechen in die Wege leiten, mit dem Aufruf zur Völkerwanderung Völker zugrunde richten…“ (Niekisch, Ernst ebd., nach Paetel, S. 84)</p>
<p>„Entweder wir sind ein revolutionäres Volk oder wir werden im Sumpf ersticken und endgültig aufhören, ein freies Volk zu sein.“ (Niekisch ebd., nach Paetel, S. 84)</p>
<p>„Es gibt keine internationale Gemeinschaft, sondern nur eine internationale Gemeinsamkeit, was ein wesentlicher Unterschied ist. Es gibt eine deutsche und eine französische Arbeiterschaft, und jede kämpft innerhalb ihres Staates um die Machtposition.“ (Haubach, Theodor, Hofgeismarer Kreis, auf der dritten Reichskonferenz der Jungsozialisten in Jena 1925, nach Paetel, S. 87)</p>
<p>„Wir deutschen Sozialisten haben das stärkste Interesse daran, die nationale Selbstbestimmung des deutschen Volkes innerhalb einer europäischen Völkerorganisation gesichert zu sehen. Wir wollen die Internationale um des Sozialismus und der Nation willen, wir wissen aber, daß eine internationale Gesinnung und Organisation nur möglich ist, wenn wir als Nation geeint und frei dastehen. Uns ist die Nation kein Durchgangspunkt zu einem kulturlosen Menschheitsbrei, sondern die schicksalsgebundene Lebensform, in der wir an den übernationalen Zwecken der Menschheit allein mitarbeiten können und wollen!“ (Heller, Hermann: Sozialismus und Nation, 2. Aufl., Berlin 1931, nach Paetel, S. 88)</p>
<p>„Der Sinn der Weltwende ist: daß Deutschland die Gnade widerfährt, noch einmal von vorne anfangen zu dürfen.“<br />
Doch: „Verführerisch lockt das anspruchslose Behagen des warmen Sklavenstalls, den der Westen Europas für ein müdgewordenes deutsches Volk in Bereitschaft hält.“<br />
„Das Herbste und Schwerste empfangen wir mit Dank, wenn es Größe bringt und vom Anhauch des Ewigen berührt ist.“ (Niekisch, Ernst: Entscheidung, Berlin 1930, nach Paetel, S. 91)</p>
<p>„Die Erwartung des jungen Geschlechtes aber ist die, daß die schwarze Fahne der Bauernrevolution sich verbinden möge mit der roten der Arbeiterrevolution.“ (Becker, Rolf: Bauer und soziale Revolution, in: Sozialrevolutionärer Nationalismus, nach Paetel, S. 127)</p>
<p>„Die Jugend verhöhnt die unverfrorene Behauptung des wirtschaftlichen Liberalismus, daß das freie Spiel der Kräfte (das freie Spiel aller möglichen Egoismen) alles in der Welt der Wirtschaft am besten regle. Welch eine Heuchelei! sagte sie nahezu einstimmig. Ein Wirtschaftssystem, in dem der einzelne Unternehmer nur dann Menschen ins Boot setzt, wenn sich ihre Arbeit ihm rentiert, ihm einen bestimmten Gewinn einträgt, und sie wieder auf die Gasse wirft, wenn ihm aus ihrer Arbeit kein Gewinn erwächst; ein Wirtschaftssystem, in dem auf der einen Seite unverkäufliche Waren lagern und vernichtet werden, auf der anderen Millionen Arbeitsloser stehen, die diese Waren brauchen, aber nicht kaufen können: ein solches Wirtschaftssystem ist in den Augen der Jugend gerichtet. Denn es ist aller Jugend eine Selbstverständlichkeit, daß die Wirtschaft nicht dazu da ist, damit Unternehmer ,Geld machen’, sondern damit ein Volk lebe. Die geistige Jugend weiß auch, daß das kapitalistische Geld allen Geist relativiert hat, weil es allmächtiger Selbstzweck geworden ist, daß es aus allen Werten Waren gemacht hat, daß Religion, Geist, Kunst von ihnen korrumpiert worden sind, so daß sie aufgehört haben, als Grundmächte des Lebens zu wirken und als solche angesehen zu werden.“ (Lesser, Jonas: Von deutscher Jugend, Berlin 1932, nach Paetel, S. 131f)</p>
<p>„Die Politik soll sozialistisch sein in dem Sinne, daß das Wohl des Volkes allem anderen vorgeht. Sie soll den Liberalismus, der den Einzelnen zum Herrn über den Staat macht, wie den Kapitalismus, der gewaltige Machtmittel in unverantwortlichen, weil unpersönlichen und überstaatlichen Organisationen bindet, bekämpfen.“<br />
„Die Befreiung des Arbeiters von wirtschaftlicher, geistiger und seelischer Unterdrückung steht uns höher als jeder sogenannte wirtschaftliche Gesichtspunkt, der mit dieser sittlichen Forderung nicht in Einklang gebracht werden kann.“ (Lesser, Jonas: ebd., nach Paetel, S. 133)</p>
<p>„… Vergesellschaftung der Produktionsmittel, Beschränkung des privaten Profitstrebens, Planwirtschaft und weitgehende soziale Sicherheit als unabdingbare Forderungen eines sozialistischen Staates.“ (Raabe, Felix: Die Bündische Jugend. Ein Beitrag zur Geschichte der Weimarer Republik, Stuttgart 1961, nach Paetel, S. 135)</p>
<p>dsnation.wordpress.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/352/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/352/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/352/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/352/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/352/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/352/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/352/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/352/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/352/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/352/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=352&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/22/karl-otto-paetel/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="//www.tilsafe.com/mm5/graphics/00000001/paetel_g.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Biografía de Pierre Drieu La Rochelle</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/biografia-de-pierre-drieu-la-rochelle/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/biografia-de-pierre-drieu-la-rochelle/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 21 Mar 2009 14:40:20 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Castellano]]></category>
		<category><![CDATA[Drieu]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=346</guid>
		<description><![CDATA[&#8220;Si Pierre Drieu La Rochelle no hubiera muerto en 1945, hoy sería el príncipe de la juventud.&#8220;
Robert Poulet Escritos de París
Pierre Drieu La Rochelle nació el 3 de enero de 1893 y  se suicidó  el 15 de  marzo de 1945 en París. A los catorce años, en 1907, descubre Así habló Zarathustra [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=346&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p style="text-align:right;"><img class="alignleft" src="http://www.noveporte.it/dandy/dandies/img/rochelle5.jpg" alt="" width="142" height="200" />&#8220;<em>Si Pierre Drieu La Rochelle no hubiera muerto en 1945, hoy sería el príncipe de la juventud.</em>&#8220;<br />
Robert Poulet Escritos de París</p>
<p>Pierre Drieu La Rochelle nació el 3 de enero de 1893 y  se suicidó  el 15 de  marzo de 1945 en París. A los catorce años, en 1907, descubre Así habló Zarathustra de Friedrich Nietzsche, influencia que nunca lo abandonará. Después de un viaje  por Alemania e Inglaterra, se define como “germanófilo y anglómano.” Cuando estalla la guerra de 1914 sirve en la infantería y será herido tres veces; su experiencia  en el  frente lo marcará para siempre y determinará su obra posterior*. Al finalizar la guerra se vuelve amigo de Aldous Huxley, autor de la  novela de anticipación Un mundo feliz. Devora los libros de Shakespeare, de Gœthe, de Schopenhauer, de Dostoievsky, de Proudhon, de Sorel, de Barrès, de Kipling, de Péguy, de Guénon y de Maurras. Interrogación, libro que reúne sus primeros poemas, lo publica en 1917. Entre 1920 y 1924 es atraído por el dadaísmo y se acerca a los surrealistas André Breton y Paul Éluard, y su nombre aparece en la revista Littérature; también se vuelve amigo de Louis Aragon.<br />
<span id="more-346"></span><br />
Pero en 1925 firma un artículo histórico en la Nouvelle Revue Française (N. R. F.) que lo aleja para siempre de la vanguardia. Mientras tanto, escribe y  alterna el ensayo lírico, Medida de Francia, y la novela analítica, El hombre cubierto de mujeres. En 1926 se reencuentra con Emmanuel Berl después de haber colaborado en La Revue hebdomadaire. El año de 1927 marca el año de más intensa amistad de Drieu con André Malraux, quien permanecerá fiel a su memoria hasta el fin. Drieu escribe  artículos para Bertrand de Jouvenel en La Lutte des Jeunes en 1934, donde conoce al militante Pierre Andreu, su futuro biógrafo. Hace su profesión de fe en Socialismo fascista: &#8220;Este deseo de hacer una política de izquierda con hombres de derecha.&#8221; Ese mismo año conoce a Ernst von Salomon en Berlín. Drieu es insuperable en el diario íntimo y en el testimonio introspectivo. Sus reflexiones decadentistas y sus descripciones pesimistas del mundo literario y político hacen de él el mejor memorialista de su tiempo. Esto sin olvidar su talento de periodista que encontramos en las compilaciones de artículos: Crónica política, 1934-1942 y en El francés de Europa. En 1936 se adhiere al Partido Popular Francés, (P. P. F.) dirigido por Jacques Doriot –antiguo comunista– y asiste a su fundación en Saint-Denis. Escribe regularmente en L&#8217;Émancipation Nationale, órgano de prensa del partido. En 1939  envía su carta de dimisión al P. P. F. Después de la  derrota de 1940, se hace cargo de la  dirección de la N. R. F. También aparecen sus artículos en La Gerbe de Alphonse de Châteaubriant. En 1943 colabora en el hebdomadario la Révolution Nationale de Lucien Combelle. Se asume como &#8220;socialista europeo&#8221; pero se decepciona rápidamente en virtud de la inminente caída del III Reich. La concepción de la Europa de Drieu es idealizada y utópica debido a la influencia de sus lecturas de autores románticos alemanes. Cada vez se interesa más en los místicos hindúes. Perseguido y viviendo en la clandestinidad, se suicida a la edad de 52 años, después de haber finalizado su Relato secreto, donde apunta: &#8220;me conduje con plena conciencia, durante mi  vida, de acuerdo con la idea que me hice de los deberes del intelectual.&#8221; Es el testamento sincero de un humanista sensible, de un asceta y de un poeta lúcido en busca del absoluto en una época atormentada y delicuescente. A pesar de su obra desigual, su vitalidad y su temperamento único aparecen en todos sus libros: &#8220;Por principio soy un escritor desigual. Lo esencial de lo que tenía que decir ya lo había señalado, pero apoyando la pluma en una fuerza malhadada. Hay en mis primeros escritos lo mejor y lo peor. Por una razón de vida y muerte, debía separar lo mejor de lo peor.&#8221; (Escritos de juventud, 1941). Pierre Drieu La Rochelle puede ser considerado el hijo espiritual de Friedrich Nietzsche y de Maurice Barrès.</p>
<p>* Como Louis-Ferdinand Céline y su Viaje al fin  de la  noche.</p>
<p>José Antonio Hernández García </p>
<p>drieu-la-rochelle.ifrance.com</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/346/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/346/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/346/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/346/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/346/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/346/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/346/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/346/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/346/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/346/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=346&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/biografia-de-pierre-drieu-la-rochelle/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://www.noveporte.it/dandy/dandies/img/rochelle5.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Wielka Europa Jeana Thiriarta</title>
		<link>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/wielka-europa-jeana-thiriarta/</link>
		<comments>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/wielka-europa-jeana-thiriarta/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 21 Mar 2009 14:24:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>PatriaEuropa</dc:creator>
				<category><![CDATA[Polaco]]></category>
		<category><![CDATA[Thiriart]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://europapatrianostra.wordpress.com/?p=340</guid>
		<description><![CDATA[Idea Europy w ujęciu Jeana Thiriarta
Można zaryzykować twierdzenie, że integracja europejska jest racją bytu Belgii. To państwo jest zbyt małe, by istnieć samodzielnie; podzielone na skłócone wspólnoty językowe nie posiada etnicznego fundamentu państwowości; nie ma wielowiekowych tradycji cementujących społeczeństwo na wzór choćby Szwajcarii. Nic więc dziwnego, że właśnie Belgia stała się kolebką najbardziej radykalnego ruchu [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=340&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p style="text-align:center;"><img class="alignleft" src="http://photos-e.ak.fbcdn.net/photos-ak-snc1/v1942/92/49/54562472145/n54562472145_1998468_1007.jpg" alt="" width="163" height="201" /><strong>Idea Europy w ujęciu Jeana Thiriarta</strong></p>
<p>Można zaryzykować twierdzenie, że integracja europejska jest racją bytu Belgii. To państwo jest zbyt małe, by istnieć samodzielnie; podzielone na skłócone wspólnoty językowe nie posiada etnicznego fundamentu państwowości; nie ma wielowiekowych tradycji cementujących społeczeństwo na wzór choćby Szwajcarii. Nic więc dziwnego, że właśnie Belgia stała się kolebką najbardziej radykalnego ruchu paneuropejskiego. Ruchu trudnego do zaszufladkowania, o którym Yannick Sauveur pisał: „trockiści skrajnej prawicy? Lewicowi faszyści? Prawicowi komuniści? Czy po prostu nieklasyfikowalni?”&#8230;</p>
<p><strong>1. Z lewa na prawo i z powrotem: życiorys „Proroka”</strong></p>
<p>Jean Francois Thiriart urodził się w 22 III 1922 r. w Brukseli w mieszczańskiej rodzinie o liberalno-masońskich tradycjach. W wieku 15 lat wstąpił do ultralewicowej Jeune Garde Socialiste, działał też Ligue Scolaire Internationale pour la Paix i Union Socialiste Anti-Fasciste &#8211; organizacjach będących przybudówkami „frontu ludowego” .<br />
<span id="more-340"></span><br />
Po wkroczeniu Wehrmachtu odnalazł się nagle w szeregach kolaboranckiego ugrupowania Amis du Grand Reich Allemand. Tak raptowna metamorfoza stanie się bardzie zrozumiała, gdy przypomnimy sobie, że był to okres paktu Hitler-Stalin . Thiriart jednak, w odróżnieniu od np. komunistów Thoreza, pozostaje wierny orientacji proniemieckiej także po napaści na ZSRR. Na swój sposób był nadal człowiekiem lewicy współpracując z Fichte Bund dr. Kessemaiera &#8211; organizacją mającą pozostawać pod wpływem niemieckich nacjonalbolszewików Wolffheima i Laufenberga .</p>
<p>Przypuszczać można, że światopogląd Thiriarta ukształtowała „idea europejska” &#8211; faszystowska wersja internacjonalizmu, popularna zwłaszcza wśród lewicujących kolaborantów. Faszyści państw satelickich, zepchnięci na pozycje wasala Niemiec nie mogli odwoływać się do tradycyjnego nacjonalizmu, musieli więc znaleźć sobie inne ideologiczne uzasadnienie współpracy z Trzecią Rzeszą . W czasie wojny laboratorium nowej ideologii stała się Francja, gdzie do propagatorów eurofaszyzmu należał Pierre Drieu La Rochelle. Ten uzdolniony pisarz pisał o sobie: „Jestem faszystą, ponieważ zmierzyłem postęp dekadencji Europy. [...] nie aprobując wtrącania się obcych imperiów w sprawy naszego kontynentu, takich jak Stany Zjednoczone czy Rosja, nie znalazłem innego ratunku niż Hitler i hitleryzm”. Nacjonalizm jest dla niego anachronicznym dziedzicem XIX-wiecznego materializmu. Podziwia Hitlera jako „europejskiego socjalistę”, w 1940 r. zostaje we Francji by uczestniczyć w budowie „zjednoczonej i socjalistycznej Europy”. W obliczu klęski wyznaje: „Tak, jestem zdrajcą. Byłem w porozumieniu z wrogiem”. I dalej wyjaśnia: „Nie jestem zwyczajnym patriotą, nie jestem zakutym nacjonalistą. Jestem internacjonalistą. Nie jestem tylko Francuzem, jestem Europejczykiem” .</p>
<p>Thiriart kolaboracyjny epizod przypłacił więzieniem. Do polityki wraca dopiero pod koniec lat 50., wraz z innymi byłymi kolaborantami, na skrajnej prawicy. W 1960 r. współtworzy Comité d&#8217;Action et de Défense des Belges d&#8217;Afrique, który broni belgijskich wpływów w Kongo (m.in. poprzez poparcie dla niepodległości Katangi); w szeregach tej reakcyjnej grupy Thiriart znajduje bazę dla głoszenia koncepcji „Euroafryki”. Po kilku tygodniach (8 VII 1960) Komitet zmienił nazwę na Mouvement Action Civique; w pismach MAC „Nation Belgique” i „Jeune Nation” publikował m.in. dawny przywódca rexistów Leon Degrelle.</p>
<p>Pożywką dla rozwoju MAC staje się konflikt algierski. Walka OAS przyciąga skrajną prawicę z całej Europy . Thiriart pisze: „Francja i Belgia &#8211; wczoraj połączone w zwycięstwie, dziś w ciężkich próbach. Algieria, Kongo &#8211; dwie wojny prowadzone przez tych samych wrogów, wrogów Europy”. Dla podkreślenia ogólnoeuropejskiego wymiaru tej walki pismo „Belgique-Afrique” zostaje przemianowane na „Europe-Afrique” z podtytułem „Dla wspólnoty [rozciągającej się] od Narviku do Cap”. Współpraca z OAS pozwala Thiriartowi przekształcić „poujadistowski” MAC w ruch rewolucyjny. W odróżnieniu jednak od francuskich nacjonalistów z OAS Thiriart chce instrumentalnie wykorzystać Francję jako trampolinę ruchu: „Zwycięstwo przeistoczy Francję w pierwsze państwo narodowo-komunitarne, swego rodzaju mikrokosmos Europy. Ta nowa Francja &#8211; czy raczej skondensowana Europa &#8211; posłuży nam za bazę wypadową w ideologicznym, politycznym i wojskowym zdobyciu całej naszej europejskiej ojczyzny, aż po Bukareszt” .</p>
<p>Klęska OAS sprawia, że poglądy Thiriarta stają się coraz bardziej popularne. Nowi ludzie przyznają słuszność jego twierdzeniu, że przed Algierią był Suez i Indochiny, że zmierzch europejskich imperiów zaczął się w roku 1945, że II wojna światowa była klęską nie tylko Niemiec ale całej Europy . Dlatego ewolucja thiriartystów podąża w przeciwnym kierunku niż reszty skrajnej prawicy, która chciała obrony białego chrześcijańskiego Zachodu przed komunizmem i antykolonialnymi rewolucjami w sojuszu z USA (co owocuje oskarżeniami, że Thiriart jest podwójnym agentem sterowanym przez Moskwę) .</p>
<p>We wrześniu 1961 r. proklamowany zostaje „Manifeste à la Nation Européenne”, rodzi się paneuropejska sieć przeciw satelityzacji Europy przez USA . 4 III 1962 z inicjatywy Mosleya i Thiriarta odbył się w Wenecji zjazd z udziałem także niemieckiej NPD i włoskiego MSI. Utworzona wówczas Nationale Partei Europas &#8211; Parti Nationale Européen &#8211; National Party of Europe rychło jednak rozpada się na skutek sporów między Włochami i Niemcami. Transnarodową „europejską partią rewolucyjną” (parti révolutionnaire européenne) ma być Jeune Europe . Sekcje JE działały &#8211; oprócz Belgii &#8211; także we Włoszech (Pierfranco Bruschi), Francji (Gerard Bordes), Austrii (Fred Borth), Niemczech (Joachim Kunze), Hiszpanii (Pedro Valles), Wielkiej Brytanii (Oswald Mosley), Holandii (Pijmon Balk), Portugalii (Fernando Dias), Szwajcarii (Roland Gueissaz) i Danii . Thiriart publikuje (w siedmiu językach!) prace „Un Empire de 400 millions d’hommes: l’Europe” (1964) i „La Grande Nation: l’Europe unitaire” (1965), w których wykłada założenia „komunitaryzmu narodowoeuropejskiego”.</p>
<p>Zmierzch ruchu zaczyna się jednak już w 1964 r., gdy Thiriart zdecydował się na udział w wyborach komunalnych w Belgii. Krok ten wywołuje kontrowersje wśród komunitarystów, których większość stała na pozycjach antyparlamentarnych i kontynuowała (do 1970 r.) działalność jako JE . Thiriart tworzy Parti Communautaire Européen, koncentruje się jednak na wydawaniu (od listopada 1965 r.) miesięcznika „La Nation Européenne” mającego 10.000 egz. nakładu i 2000 prenumeratorów. Na łamach pisma spotykały się takie osoby jak pisarz Pierre Gripari, deputowany departamentu Alpes-Maritimes Francis Palmero, ambasador Syrii w Brukseli Selim El Yafi, ambasador Iraku w Paryżu Nather El Omari, szef misji Vietcong w Algierze Tran Hoai Nam, radykalny działacz afroamerykański Stockeley Carmichel, dygnitarze algierskiego FLN Chérif Belkacem, Si Larbi i Djambil Mendimred, przewodniczący Organizacji Wyzwolenia Palestyny Ahmed Choukeiri .</p>
<p>Efemeryczna PCE zasługuje wszakże na uwagę jako partia otwarta dla „wszystkich Europejczyków, bez względu na to, z jakiego horyzontu filozoficznego przybywają” &#8211; po negatywnych doświadczeniach z nacjonalistyczną skrajną prawicą Thiriart chce wyjść z neofaszystowskiego getta. Ten antykomunistyczny bojownik zaczyna teraz szukać partnerów&#8230; w Europie Wschodniej, w państwach komunistycznych usiłujących poszerzyć zakres swej autonomii wobec Moskwy. Jego artykuł „Europa od Dublina po Bukareszt” ukazał się 1 VIII 1966 r. w belgradzkim periodyku „Meżdunarodna Politika”, w tym samym roku Thiriart odwiedza Rumunię i spotyka się &#8211; z inicjatywy Ceausescu &#8211; z premierem ChRL Czou En-lajem. Lider komunitarystów desperacko szuka „Piemontu” dla wyzwolenia Europy .</p>
<p>Drugim obszarem jego zainteresowań jest świat arabski: Algieria (co może szokować w przypadku dawnego współpracownika OAS!), Egipt, Irak, Syria &#8211; i tu kieruje swe kroki jesienią 1968 r. W czasie swej długiej podróży rozmawia z przywódcami partii Baas i prezydentem Egiptu Naserem, bierze udział w kongresie Arabskiego Związku Socjalistycznego, udziela wywiadów dla irackich i libańskich mediów. Swoich rozmówców stara się nakłonić do stworzenia walczących z „imperializmem izraelskim” Brigades Révolutionnaires Européennes na wzór na kominternowskich Brygad Międzynarodowych. Dla Thiriarta, wierzącego w bliskość III wojny światowej między USA i Chinami, Brygady miały być zalążkiem Armée Libération Européenne. Bezskutecznie. Gdy odmówił mu (podobno pod naciskiem radzieckim) rząd iracki Thiriart wraca do Belgii i kończy z polityką. W lutym 1969 r. ukazał się ostatni numer „Nation Européenne” .</p>
<p>Twórca komunitaryzmu koncentruje się na pracy zawodowej (jest optykiem), działa w ruchu zawodowym swojej branży , zajmuje się sportem: spadochroniarstwem i żeglugą. Z polityką ma kontakt sporadyczny: w 1971 r. wziął udział w kongresie integralistów w Perugii, cztery lata później udzielił wywiadu dla „Cahiers du CDPU” stworzonych przez Michela Schneidera , w 1978 nawiązuje kontakt z liderem CIPRE Yannick’em Sauveurem, który poświęca mu swoją dysertację doktorską, od 1982 r. patronuje Lucowi Michelowi i jego PCN. Do czynnej polityki wraca na krótko, w sierpniu 1992 r. biorąc udział w delegacji zachodnioeuropejskich nacjonalrewolucjonistów do Moskwy.</p>
<p>Zmarł 23 XI 1992 r.</p>
<p>2. Wielka, większa i największa: idee thiriartyzmu</p>
<p>2.1. Źródła</p>
<p>Konstruując swoją doktrynę Thiriart czerpał z najróżniejszych źródeł &#8211; wymieniani są tu tak różni ludzie jak Raymond Aron, Bertrand de Jouvenel, Julien Freund, Josip Broz Tito, Mao Tse-tung czy Ben Bella . By nie być gołosłownym&#8230;</p>
<p>Jego heroiczna koncepcja człowieczeństwa &#8211; nadhumanizm (surhumanisme) &#8211; inspirowana jest filozofią Fryderyka Nietzschego . W wizji polityki, opartej na rozróżnieniu „przyjaciel &#8211; wróg”, widać wpływ zarówno Niccolo Macchiavellego jak Carla Schmitta . Sposób myślenia o narodzie (wspólnocie losu) to dług u José Ortegi y Gasseta . Jako „nacjonalista europejski” Thiriart był sukcesorem paneuropeizmu Richarda hr. Coudenhove- Kalergi , zaś ideę Imperium Europejskiego zapożyczył od amerykańskiego (!) faszysty Francisa P. Yockeya . Ideał ustroju państwowego, scentralizowanego i arystokratycznego, wywodzi się z jednej strony z jakobinizmu Emmanuela Sieyesa (Thiriart nieraz przedstawiał się jako „jakobin wielkiej Europy”) , z drugiej zaś &#8211; z teorii „krążenia elit” Vilfreda Pareto i pokrewnych (Gaetano Mosca, Roberto Michels) . Gospodarczą teorię komunitaryzmu ukształtowali tacy myśliciele Johann Fichte („zamknięte państwo handlowe”), Friedrich List (protekcjonizm), John Maynard Keynes (interwencjonizm), James Burnham (menadżeryzm) i Juan Peron („trzecia droga”) . Wyznaczając strategię ruchu Thiriart powoływał się na Włodzimierza Lenina i Antonio Gramsciego .</p>
<p>Całość tworzy ideologię, w której współistnieją elementy prawicowe (socjaldarwinizm, elitaryzm, imperializm) i lewicowe (historyczny i biologiczny materializm, linearny historycyzm i progresywizm, jakobiński centralizm) . Sam Thiriart definiował swój „komunitaryzm narodowo-europejski” (Communautarisme National-Européenne) jako „elitystyczny socjalizm europejski”, a od 1983 r. jako „komunizm uwolniony od marksistowskiej utopii” . Komunitaryści odrzucają podział na lewicę i prawicę, proponując zamiast tego „nową geometrię polityczną”, w której PCN walczy przeciw wielogłowej hydrze „Partii Amerykańskiej” . Faktem jest, że zarówno belgijski ośrodek badawczy CRISP (Manuel Abramowicz i Wim Haelsterman) jak publikowany w Jerozolimie „World Antisemitism Report” odżegnały się od traktowania thiriartystowskiej PCN jako grupy skrajnej prawicy .</p>
<p>2.2. Naród</p>
<p>Jak na nacjonalistę przystało, dla Thiriarta pojęciem centralnym, wokół którego zbudowana została cała ideologia, był naród. Cała teoria ekonomiczna komunitaryzmu była służebna wobec narodu: nie ma socjalizmu bez narodu, pisał Thiriart, „Naród jest naczyniem a socjalizm jest zawartością” .</p>
<p>Naród ten rozumiany był jednak specyficznie. Thiriartyści krytykują „patriotyzm cmentarzy”, konserwatywną koncepcję narodu (Nation-héritage), którego spoiwem miałaby być wspólna przeszłość, odziedziczona kultura, język . W równym stopniu dystansują się od rasistowskiej wizji narodu zdeterminowanego biologicznie &#8211; „wspólnoty krwi” połączonej wspólnym pochodzeniem. Powołując się na hiszpańskiego nacjonalistę José Antonio Primo de Riveira’ę, dla którego naród był „wspólnotą przeznaczenia”, Thiriart tworzy pojęcie narodu-syntezy (Nation-fusion) . W tym ujęciu naród okazuje się być „aktem woli”, to nie zbiorowość z góry nam dana, lecz taka, którą można dowolnie kształtować . Dlatego w tym woluntarystycznym ujęciu „Narodziny narodu europejskiego zaczynają się od powstania partii historycznej” .</p>
<p>Drugie założenie Thiriartowskiej koncepcji narodu wynikało z jego socjaldarwinizmu. Pisał: „Wolność słabych to demagogiczny mit na użytek wyborów. Słabi nigdy nie byli wolni i nigdy nie będą. Kto chce być wolny, musi chcieć być potężny. Kto chce być wolny musi być w stanie ograniczać wolność innych [...]” . Uważał, że naród istnieje tylko jeśli jest niezależny, a jest niezależny tylko jeśli jest potężny. „Niepodległość małych narodów jest fundamentalnie niemożliwa”, twierdził . Niezależność była dlań możliwa tylko pod warunkiem zachowania samowystarczalności gospodarczej, do takowej zaś zdolne były tylko zbiorowości liczące przynajmniej 200 milionów ludzi . Thiriart był więc bezwzględnym przeciwnikiem nacjonalizmów etnicznych (petit-nationalisme) jako anachronicznych i destruktywnych .</p>
<p>Wniosek mógł być jeden: Naród-Europa to konieczność . Europa musi powstać jako ucieleśnienie woli wyższości (une volonté de supériorite) . „Nie mówimy o uczynieniu z Europy trzeciej siły, ale pierwszej siły”, pisał Thiriart . Nie będzie to jednak zwykłe mocarstwo. Europa ma do odegrania misję szczególną (Nation-pilote) &#8211; „Europa jest wyrazem&#8230; pewnej wizji Człowieka” . Jako kolebka mitu prometejskiego wytycza drogę światu w duchu „europejskiego humanizmu”: heroicznego, wojowniczego, arystokratycznego .</p>
<p>„My jesteśmy Narodem Europy”, wołają więc thiriartyści .</p>
<p>2.3. Europa: wymiar zewnętrzny</p>
<p>Thiriart i jego zwolennicy postrzegają Europę jako „kolonię” imperializmu amerykańskiego i &#8211; do czasu &#8211; radzieckiego . Thiriartysta Carlo Terracini pisze, że „Europa EWG nie jest niczym więcej, niż wschodnim wyrostkiem robaczkowym jankeskiej talassokracji, której centrum jest Ocean Atlantycki zredukowany do funkcji wewnętrznego jeziora Stanów Zjednoczonych” . Rzucają więc hasło „Europa dla Europejczyków” postulując niepodległość i reunifikację kontynentu . Początkowo hasło to zwrócone było przeciwko porządkowi jałtańskiemu, wbrew któremu zamierzano zbudować „Europę od Brestu do Bukaresztu”; sojusznikiem w walce przeciw ZSRR i USA miały być maoistowskie Chiny .</p>
<p>Wobec kryzysu afgańskiego Thiriart w latach 1983-1984 reorientuje swoją koncepcję: konstatuje, że amerykańscy globaliści chcą odepchnąć radziecka tellurokrację od oceanów. W niepublikowanej pracy „L&#8217;Empire euro-soviétique de Vladivostock à Dublin” uznaje więc, że wobec nowej osi światowej Pekin &#8211; Waszyngton Europa i ZSRR powinny stworzyć strategiczny sojusz . „Jeśli ZSRR chce zachować Syberię, musi zawrzeć pokój z Europą [rozciągającą się] od Brestu do Bukaresztu. [...] ZSRR nie ma dość siły, by zachować równocześnie Warszawę i Budapeszt z jednej, a Czytę i Chabarowsk z drugiej strony”, głosi . Zaprezentował trzyetapowy plan: 1) „niepodległość” Europy Zachodniej, 2) pokojowa koegzystencja z ZSRR, 3) reunifikacja kontynentu wraz z&#8230; Syberią . Zdaniem Thiriarta Ural nie jest granicą, bo nigdy nie zatrzymał żadnego najeźdźcy: ani Hunów, ani Mongołów, ani Rosjan &#8211; Europa ma swe granice na Amurze i Ussuri . Starą formułę imperium zastępuje nowa: „Europa od Dublina po Władywostok” .</p>
<p>Flanki zjednoczonej Europy ma zabezpieczyć od południa Turcja, od północy Grenlandia, dlatego należy jak najszybciej przyjąć do Unii Europejskiej pierwszą przezwyciężając „separatystyczne” skłonności drugiej. Już na początku lat 60. Thiriart krytykował De Gaulle’a m.in. za to, że ustanowił granice Europy „w Marsylii a nie Algierze”, dlatego Unia ma objąć też kraje Afryki Północnej. Poszerzenie Europy politycznej o Śródziemnomorze wymaga zerwania &#8211; w imię polityki imperialnej &#8211; z rasizmem i kolonializmem. „Europa nie może prowadzić przez wieczność walki ze światem arabskim. Imperium rzymskie włączyło Hiszpanów, Galów, Germanów. Dlaczego nie moglibyśmy włączyć Arabów?” . Politykę zagraniczną Imperium Europejskiego ujął Thiriart w lapidarną formułę: „z Afryką &#8211; symbioza , z Ameryką Łacińską &#8211; przymierze, ze światem arabskim &#8211; przyjaźń, z USA &#8211; równoprawne stosunki” .</p>
<p>Wrogiem Numer Jeden Europy &#8211; właściwie jedynym dostrzeganym konkurentem w walce o panowanie nad światem &#8211; pozostają Stany Zjednoczone. W publicystyce thiriartystowskiej porównywane są do starożytnej Kartaginy, podczas gdy Europie przypadać ma rola Rzymu . Ta historyczna analogia uzyskuje głębsze znaczenie ze względu na przydawanie USA cech talassokracji a Imperium Europeum &#8211; tellurokracji, przez co rywalizacja mocarstw ukazuje się jako zmagania między dwoma fundamentalnie odmiennymi typami cywilizacji .</p>
<p>2.4. Europa: wymiar wewnętrzny</p>
<p>Komunitaryści chcą Europy unitarnej, jednako krytykując jednoczenie kontynentu poprzez wspólny rynek, konfederację („Europa Ojczyzn” de Gaulle’a) czy federację . W zjednoczonej Europie stare waśnie np. francusko-niemieckie przejdą do historii jak spory angielsko-szkockie. Dotychczasowe narodowości będą mogły pozostać („Europa dla wszystkich Europejczyków” zapewni autonomię kulturalną) ale tylko jako folklor. Europejczycy będą mieli prawo do tożsamości etnicznej ale rację bytu ma tylko jeden patriotyzm polityczny &#8211; europejski. Ta „republika unitarna i imperialna” ma być wolna od dominacji jakiejkolwiek grupy etnicznej. Chodzi o możliwość, pisał Thiriart, „że człowiek urodzony w Kadyksie będzie burmistrzem Warszawy” .</p>
<p>W Europejskim Państwie Unitarnym (L’Etat unitaire européen) wspólne mają być gospodarka, polityka zagraniczna, obrona i ustawodawstwo (wedle formuły Economie &#8211; Diplomatie &#8211; Défense &#8211; Droit), jednolite prawo konstytucyjne, karne, cywilne i administracyjne . Powstaną zintegrowane europejskie siły zbrojne (Armée Populaire Nationale-européenne) wyposażone w broń nuklearną, gdyż „Europa neutralna to Europa uzbrojona”; odrzucone jest natomiast NATO jako „polityczno-wojskowy instrument amerykańskiej wasalizacji Europy” .</p>
<p>Polityczny ustrój Europy będzie centralistyczny, gdyż thiriartyści preferują władzę „silną i arystokratyczną” . „Znamy źródło wolności i jest nim władza. Jeśli chcemy zachować pierwszą &#8211; musimy kultywować drugą”, pisał Thiriart . Demoliberalnej „partiokracji” (particratie) komunitaryści przeciwstawiają „arystokrację dynamiczną” opartą na współzawodnictwie, selekcji i krążeniu elit . W praktyce ustrojowej przejawiałoby się to systemem monopartyjnym (to PCN miałaby w chambre européenne reprezentować ludy Europy) i korporacyjnym (senat, złożony z przedstawicieli &#8220;komunitarnych syndykatów&#8221;) z silną władzą wykonawczą .</p>
<p>W sferze gospodarczej thiriartyści proponują własną wersję Trzeciej Drogi: przeciwstawiają się zarówno marksizmowi jak „plutokracji”, zarówno kolektywizmowi („społeczeństwo-termitiera”) jak egoizmowi . Społeczeństwo bezklasowe ma zostać osiągnięte bez walki klas &#8211; poprzez deproletaryzację robotników . „Socjalizm komunitarny&#8221; (socialisme communautaire) to gospodarka wielosektorowa, w której – przy zachowaniu inicjatywy prywatnej – upaństwowiony zostałby przemysł zbrojeniowy, produkcja strategiczna, energetyka i służby publiczne, zaś inne działy uległyby &#8220;socjalizacji&#8221; poprzez rozwój samorządu pracowniczego (sektor mieszany kapitał-praca) . Bardzo istotną częścią programu ekonomicznego thiriartystów był postulat jednolitej waluty europejskiej jako sposobu na zerwanie z hegemonią dolara. „Kontrola przemysłu europejskiego przez amerykański kapitał finansowy prowadzi prostą drogą do protektoratu politycznego”, uważają .</p>
<p>3. Kolektywny „Książę” : ruch komunitarny</p>
<p>Mimo „wewnętrznej emigracji” Thiriarta jego idee pozostały żywe. Wprawdzie w 1969 r. większość członków Giovane Europa (włoskiej sekcji ruchu) znalazła się w neofaszystowskim Movimento Politico Ordine Nuovo ale idee Thiriarta propagowały inne organizacje. W 1967 r. na bazie katolickiej prawicy (Movimento Integralista Europeo) utworzona została Europa Civilta. Ta kierowana przez Lorisa Facchettiniego organizacja prowadziła dla swych członków paramilitarne obozy szkoleniowe, powiązana była z tzw. „czarnym spiskiem” &#8211; próbą neofaszystowskiego przewrotu ks. Junio Borghese w 1970 r.</p>
<p>Z kolei w październiku 1968 r. grupa rzymskich studentów, członków GE (Enzo Maria Dantini, Di Luia Serafino, Ugo Gaudenzi, Ugo Cascella) utworzyła Organizzazione Lotta di Popolo. Grupa ta, zaklasyfikowana topornie jako „nazi-maoistowska”, reprezentowała lewicę thiriartystowską: o ile dla Thiriarta Chińska Republika Ludowa była tylko taktycznym sojusznikiem, to jego epigoni traktowali maoizm jako wzór do naśladowania. Swą walkę o „wyzwolenie ludu włoskiego, integralnej części Europy, od kolonializmu rosyjsko-amerykańskiego, Watykanu i międzynarodowego syjonizmu” Lotta di Popolo prowadzi do 1973 r. OLP nawiązuje kontakty w Niemczech (National-Revolutionäre Aufbauorganisation), Austrii, Hiszpanii, Włoszech, Szwajcarii i Francji . W tej ostatniej Organisation Lutte du Peuple tworzy w 1971 r. Yves Bataille, łącząc lewicujących secesjonistów z neofaszystowskiego Ordre Nouvelle i grupę Nicolasa Tandlera „Pour une Jeune-Europe” .</p>
<p>We Francji idee Thiriarta wywierają też wpływ na lioński biuletyn „Socialisme Européen” (1967-1971), funkcjonujący na styku środowiska „narodowo-rewolucyjnego” i&#8230; socjalistów z Fédération de la Gauche Démocrate Socialiste Mitteranda i Dubedou; swoją linię definiował jako „socjalizm rewolucyjny, pragmatyczny, wolnościowy i federalistyczny, komunitarny i organiczny, humanistyczny, europejski”. Podobny charakter miały pisma „Révolution Socialiste Européenne” i „Le Communard” („organ walki studentów socjalistów europejskich”). W październiku 1974 r. ukazuje się pierwszy numer „Dimension Européenne” oznajmiając istnienie Centre d&#8217;Initiative Progressiste Européen. Kierowany przez Yannicka Sauveura i Henry’ego Castelferrusa CIPRE wywodzi się z Lutte du Peuple reprezentując jeszcze bardziej lewicową linię ideologiczną. Dysponuje sekcjami w Tulonie, Amiens i Bayonne, nawiązuje kontakty we Włoszech, Hiszpanii, Niemczech i Austrii. Grupa koncentrowała się na pracach studyjnych ale 12-13 IX 1977 r. podejmuje próbę zorganizowania I Kongresu Europeistycznego (Premier Congrès européiste) w Wiedniu. Po jego fiasku działalność CIPRE zamiera. Echa komunitaryzmu dało się słyszeć wreszcie w Centre de Documentation Politique et Universitaire z Aix-en-Provence, którego organ „Cahiers du CDPU” redagował znany nam z OLP Bataille .</p>
<p>Niedobitki komunitarystów pierwszej generacji przetrwały do końca lat 70., gdy ideami Thiriarta zainteresowało się młode pokolenie, ludzie tacy jak José Cuadrado Costa z Valladolid (Hiszpania) i Luc Michel z Charleroi (Belgia). W 1983 r. w Madrycie powstały Bases Autonomas (Fernando Perdices), po ich delegalizacji w 1990 r. ideę unitarnej Europy głosił nadal Frente Autonomo. W 1988 r. w Barcelonie zaczęło się ukazywać pismo „DisidenciaS”, wokół którego skupili się zarówno byli falangiści (Ernest Mila) jak trockiści (Joan Colomar); rok później z tego środowiska wyrosła Platforma Nueva Europa z organem „Sin Tregua”. Wpływ Thiriarta zauważalny był też w organizacjach takich jak Vanguardia Nacional-Revolucionaria czy Terceira Via Solidarista .</p>
<p>Odrodzenie komunitaryzmu przyszło jednak z Belgii. Jego sprawcą był Michel: działacz neofaszystowskiego Front de la Jeunesse, założyciel Mouvement Socialiste Européen Occident, twórca w 1981 r. narodowo-rewolucyjnej grupy Front Nationaliste &#8211; Nationalistisch Front (FNF). W 1982 r. spotyka się z Thiriartem, co wywiera nań kolosalny wpływ. W tym samym roku zaczyna się ukazywać miesięcznik „Conscience Européenne”, traktowane jako laboratorium ideologiczne odrodzonego komunitaryzmu. Ewolucja młodych nacjonalistów przyśpiesza w trakcie kampanii przeciw instalowanym w Europie amerykańskim rakietom, w której biorą udział na równi z pacyfistami i goszystami . W rezultacie w czerwcu 1984 r. na bazie FNF i Mouvement Socialiste Populaire utworzona została Parti Comunautaire National-européen . W jej szeregach znaleźli się też byli komuniści jak Richard Ramaekers (b. działacz prochińskiej Parti Communiste Wallon, w PCN pełniący funkcję sekretarza generalnego Action Syndicale Communautaire) czy Jacques Vasamillet (sekretarz regionalny PCN w Walonii) &#8211; w odróżnieniu od poprzedników thiriartyści drugiej generacji odrzucają antykomunizm.</p>
<p>Celem Michela jest przekształcenie PCN w „jedyną partię narodoworewolucyjną i narodowokomunistyczną przestrzeni frankofońskiej i pierwszą partię narodoworewolucyjną w Europie” . Partnerami mają być periodyk Nowej Prawicy „Vouloir” w Belgii oraz nacjonalbolszewicki Nouvelle Résistance i radykalna frakcja FN „Nationalisme et République” we Francji . Już w 1987 r. partia Michela rozpoczyna współpracę z francuskimi thiriartystami skupionymi wokół „Partisan Européen” (Y. Sauveur, Thierry Mudry), w czasie belgijskich wyborów 1991 r. wchodzi w alians z neofaszystowską Parti des Forces Nouvelles i lewicowymi regionalistami z Alliance Républicaine Nationaliste Wallonne . W lipcu 1993 r. utworzone zostały sekcje partii w Paryżu i&#8230; w Budapeszcie (Europanemzet Közössegi Part) a w listopadzie PCN wchłania Groupes de Base du Brabant . Ekspansja uwieńczona zostaje sukcesem w 1996 r., gdy do PCN wstępuje większość członków francuskiego Nouvelle Résistance ; rok później szwajcarska sekcja NR . Poza „przestrzenią frankofońską” do partnerów PCN należały m.in. rosyjski Front Ocalenia Narodowego oraz inspirowany przez Libię Mouvement des Comités révolutionnaires (Fabrice Beaur) .</p>
<p>PCN obudowuje się organizacjami afiliowanymi: Association EUROPE-ECOLOGIE (1988) , Comité National Anti-MacDonald’s NEFASTFOOD, Association de solidarité internationale „La Cause des Peuples”, wreszcie kolektyw antynazistowski Résistance Européenne &#8211; Europäische Widerstand (1997) i Collectif pour la leveé de l’embargo en Irak (1998). Zasięg oddziaływanie partii mają też poszerzyć wewnątrzpartyjne frakcje; w trakcie IV konferencji w grudniu 1998 r. ukonstytuowały się „nurty”: nacjonalbolszewicki (National-bolchevique), euroleninowski (Leniniste-européen), rewolucyjno-syndykalistyczny (Syndicaliste révolutionnaire), narodoworewolucyjny (National-révolutionnaire), radykalno-ekologiczny (Vert radical), socjalistyczno-radykalny (Socialiste radical) i europejsko-demokratyczny (Démocrate européen). Mimo to wpływy PCN są nikłe: najlepszym bodaj do tej pory wynikiem wyborczym było „otarcie się” o 4 % podczas wyborów komunalnych we Fleurus (1994) .</p>
<p>***</p>
<p>Narodowoeuropejska Partia Komunitarna, choć we własnym mniemaniu jest awangardą rewolucji europejskiej, reprezentuje polityczny margines. A jednak jej uroszczenia do roli awangardy przestają być absurdalne gdy popatrzymy na kierunek ewolucji Unii Europejskiej.</p>
<p>Tekst został opublikowany w: Unia Europejska i miejsce Polski w integrującej się Europie, Bielsko-Biała, 2004.</p>
<p>Jarosława Tomasiewicza</p>
<p>forum.nacjonalista.pl</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/europapatrianostra.wordpress.com/340/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/europapatrianostra.wordpress.com/340/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/europapatrianostra.wordpress.com/340/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/europapatrianostra.wordpress.com/340/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/europapatrianostra.wordpress.com/340/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/europapatrianostra.wordpress.com/340/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/europapatrianostra.wordpress.com/340/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/europapatrianostra.wordpress.com/340/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/europapatrianostra.wordpress.com/340/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/europapatrianostra.wordpress.com/340/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=europapatrianostra.wordpress.com&blog=6450740&post=340&subd=europapatrianostra&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://europapatrianostra.wordpress.com/2009/03/21/wielka-europa-jeana-thiriarta/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://1.gravatar.com/avatar/5a58a5f12edd2923cd534fb9cd636e2c?s=96&#38;d=http%3A%2F%2F1.gravatar.com%2Favatar%2Fad516503a11cd5ca435acc9bb6523536%3Fs%3D96" medium="image">
			<media:title type="html">PatriaEuropa</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://photos-e.ak.fbcdn.net/photos-ak-snc1/v1942/92/49/54562472145/n54562472145_1998468_1007.jpg" medium="image" />
	</item>
	</channel>
</rss>